Blog 2 – WereldOpReis

Een wereldwonder

aldert — Thu, 29 Jan 2009 18:23:41 +0000

De Borobudur bij Yogyakarta wordt door de lokale bevolking aangeprezen als een van de Zeven Wereldwonderen. Niets is minder waar. De Zeven Wereldwonderen dateren uit de Griekse oudheid en zijn, op één na, allemaal verdwenen of verwoest. Er circuleren tegenwoordig vele lijstjes met de ‘wonderen van de wereld’. Ook worden sommige plekken wel aangeduid als het ‘Achtste Wereldwonder’, als een aanvulling op de lijst van zeven. Het is allemaal leuk en aardig, maar historisch gezien onjuist. Wat in elk geval kan worden gezegd, is dat de Borobudur wereldberoemd is. Iedereen kent de plaatjes van de oude boeddhistische stupa te midden van de groene heuvels. Alhoewel er in Indonesië nauwelijks nog boeddhisten te vinden zijn, wordt het plaatje van de Borobudur niet zelden gebruikt als hét beeld van Indonesië. En dus zijn we van Jakarta naar Yogyakarta gereisd om het allemaal met eigen ogen te bekijken. We hebben onze intrek genomen in een fijn guesthouse met zwembad. De Borobudur ligt een kleine 50 kilometer ten noorden van Yogyakarta. We hebben een auto met privéchauffeur gehuurd, omdat we geen zin hebben om met andere bleekgezichten in een minibus te zitten. Bovendien willen we op tijd zijn voor de zonsopgang. Om tien voor vijf in de ochtend klopt de chauffeur al op onze deur, tien minuten te vroeg. Gelukkig zijn we klaar voor vertrek. Het is nog donker, maar in de straten van Yogyakarta is het verrassend druk. Twee ochtendmarkten lijken al in volle gang. Kennelijk staan deze mensen direct op nadat de muezzin even na vier uur ’s nachts de oproep tot het ochtendgebed via de luidsprekers verspreidt. Als we Yogyakarta uitrijden, wordt het langzaam licht. Het heeft de afgelopen nacht heftig geregend en de straten zijn hier en daar nog nat. Zware wolken hangen dreigend boven de rijstvelden en de bergen in de verte, maar in het oosten, waar de zon opkomt, klaart het langzaam op. Om kwart voor zes rijden we het parkeerterrein bij de Borobudur op terwijl de eerste zonnestralen voorzichtig over de horizon gluren.

Tekst loopt door onder gallery

We zijn niet de eerste bezoekers, maar het scheelt niet veel. Erg druk is het niet. Ook hier zijn de aantallen toeristen dramatisch ingezakt na de bomaanslagen op Bali in 2002 en 2005. Dat is op dit moment prettig voor ons als bezoeker, maar een ramp voor de lokale economie. We wandelen door een keurig aangelegd park naar de voet van de Borobudur. Vanaf deze plek lijkt het complex nog niet heel bijzonder, maar dat verandert als we de trappen naar boven beklimmen. Hier zien we de markante ronde bouwsels, in totaal 72 stuks, wat in feite allemaal kleine stupa’s zijn waarin zich Boeddhabeelden bevinden. Het is zonder meer een indrukwekkend gezicht. De ochtendmist hangt nog over de groene omgeving en de heuvels en bergen in de verte. Een voorzichtig zonnetje schijnt zo nu en dan tussen de wolken door op de stupa’s. We zijn aangenaam verrast. Onze verwachtingen waren niet hooggespannen, omdat we hadden gedacht dat we na de tempels van Angkor niet zo snel meer konden worden betoverd. Maar de relatieve kleinschaligheid, de markante bouwsels en het serene landschap geven het geheel iets mystieks. Een absoluut hoogtepunt in onze reis. Vol overtuiging halen we dan ook de vlag tevoorschijn. Een Indonesische student volgt onze aanwijzingen hoe de foto genomen moet worden braaf op. Als we twee uur later terugrijden naar Yogyakarta weten we dat we nog een weekend te gaan hebben voordat we naar India vliegen. We besluiten dat, tussen de regenbuien door, zoveel mogelijk aan het zwembad van ons guesthouse door te brengen. We kunnen maar beter goed uitgerust zijn.

download <\/a> and watch with your favorite video player! <\/video>"}},"inView":false,"email_subject":"Check out this awesome image !!","email_message":"Here is the link to the image : %%image_link%% and this is the link to the gallery : %%gallery_link%%","lightbox":"fancybox"}">

Nederlands erfgoed

aldert — Thu, 29 Jan 2009 13:28:08 +0000

Tijdens ons bezoek aan Indonesië zijn we heel wat Nederlandstalige teksten tegengekomen, of teksten die daar sterk op lijken. Het grappige is, dat als je die woorden in het dagelijks leven hier gebruikt, de Indonesiërs je een compliment geven en vaststellen dat je de taal (Bahasa Indonesia) al heel aardig beheerst. Het zijn complimenten die we ons graag laten aanleunen. Soms vragen we wel eens door, en informeren we of onze gesprekspartner iets van het Nederlandse verleden in dit land afweet, maar de ober op Bali, waar we het in het vorige bericht al over hadden, liet desgevraagd weten er niets over te kunnen zeggen, want hij werkte pas een week in het restaurant. We hebben het gevoel dat die antwoorden oprecht zijn, en dat veel met name jongere Indonesiërs inderdaad niet zo heel veel van de historie afweten. De oudere generatie ongetwijfeld wel, maar zij houden zich, misschien wijselijk, op de vlakte. Hoe dan ook, hieronder een kleine verzameling teksten waar de Nederlandstalige invloed duidelijk zichtbaar is.

Monumenten in Jakarta

aldert — Mon, 26 Jan 2009 19:00:19 +0000

Jakarta is een onoverzichtelijk grote en vieze stad, maar toch vinden we het er niet heel vervelend. De mensen zijn ronduit vriendelijk en voor een dag of twee is er genoeg te zien. Nadat we ons hebben verlustigd aan de overblijfselen van Batavia begeven we ons naar wat de ‘laatste erectie’ van Soekarno wordt genoemd. Het is een langgerekt monument van 132 meter hoog dat midden in een groot park is opgericht ter nagedachtenis aan de onafhankelijkheid van Indonesië. Op 17 augustus 1945 riep Soekarno de republiek Indonesië uit en de viering van de onafhankelijkheid vindt dan ook jaarlijks op 17 augustus plaats. Het is een datum die overigens pas sinds enkele jaren door Nederland officieel wordt erkend. Op het plein voor het monument lopen nogal wat schoolkinderen rond. Ze zijn kennelijk bezig met een opdracht, want we worden enkele keren staande gehouden met de vraag om een interview. Ze zien er wel schattig uit en wij zijn de beroerdste niet, dus we beantwoorden beleefd alle vragen die in redelijk correct Engels op ons worden afgevuurd. Ze zijn goed voorbereid, de vragen staan op papier en ze hebben een taperecorder bij zich. Ze vragen ook wat we van het monument vinden. Ik weet me te beheersen en beperk me ertoe te verklaren dat ik het niet heel erg mooi vind. Over de achtergronden van de oprichting weid ik maar niet uit.

Tekst loopt door onder gallery

Toen wij een ober op Kuta Bali vertelden dat we uit Belanda komen, vroeg hij zich af of dat ergens in Amerika ligt. Nee, zeiden wij, dat ligt in Europa. Waarop de ober zijn onwetendheid verklaarde met de opmerking dat hij nog maar net in dat restaurant werkte. Zou de gemiddelde Indonesiër net zo weinig van de Nederlandse bezetting afweten als de gemiddelde Nederlander? Het is natuurlijk de vraag wat er hier in de geschiedenisboeken staat geschreven, maar je zou toch zeggen dat ze hier wat minder reden hebben om terughoudend te zijn dan wij in Nederland. In elk geval zijn de Indonesiërs zonder uitzondering erg vriendelijk en behulpzaam. In de Jakarta Post lezen we een commentaar van een redacteur op de slechte economische situatie in het land. De schrijver laat weten dat hij achteraf liever had gezien dat de Chinezen hier waren vertrokken dan de Nederlanders. Een opmerkelijke uitspraak, maar de wereld is natuurlijk nooit zo zwart-wit als hij soms lijkt te zijn. Iets anders dat ons in Jakarta opvalt, is het gebrek aan hoofddoekjes. Aangezien Indonesië het grootste moslimland ter wereld is, hadden we een ander straatbeeld verwacht. Maar de meerderheid van de vrouwen loopt ongesluierd rond. In Maleisië is het percentage hoofddoekjes vele malen groter. Dat neemt niet weg dat de muezzin (die wij hebben omgedoopt tot de ‘stadsomroeper’) vijfmaal per dag door de luidsprekers oproept tot het gebed. Door de hele stad schalt dan het blikken geluid. De eerste nacht slapen wij aan de verkeerde kant van het hotel. Tenminste, dat blijkt als om een uur of vier ’s nachts het ochtendgebed wordt aangekondigd. Een grote speaker staat slechts enkele tientallen meters van ons raam vandaan. De volgende dag verhuizen we dan ook naar een kamer aan de andere kant van het gebouw. Geïnspireerd door de oproep bezoeken we de grootste moskee van Zuid Oost Azië. Het is een modern gebouw waar rond de 200.000 gelovigen tegelijk kunnen bidden. Tenminste, dat vertelt de man die ons allervriendelijkst rondleidt. Wij geloven hem zonder meer, de ruimte is kolossaal genoeg. Een verzoek om een donatie wijzen we echter af. Sponsoring van stadsomroepers lijkt ons wat overdreven. Diezelfde avond belanden we in een bar waar livemuziek wordt gespeeld. Indo pop. Het is een verwarrend gezicht. We hadden ons zo in Nederland kunnen wanen, waar je dit soort bandjes ook regelmatig kunt zien. We verbazen ons er bijna over dat de zangeres de nummers niet gewoon in het Nederlands aankondigt. Als twee aanwezige Engelsen echter om nummers van Deep Purple en Pearl Jam vragen, en de band die verzoeken nog inwilligt ook, houden we het voor gezien.

Dwalen door Batavia

aldert — Sat, 24 Jan 2009 17:55:28 +0000

De stad die nu Jakarta heet noemden wij vroeger Batavia. Dat was tijdens de Nederlandse bezetting van Indonesië, die zo’n 200 jaar heeft geduurd. De stad was opgezet naar het evenbeeld van Amsterdam, compleet met grachten en ophaalbruggen. Daarvan is vrijwel niets meer over. Na de onafhankelijkheidsoorlog tekende Soekarno voor de vernietiging en je kan de man niet helemaal ongelijk geven. Er zijn tenslotte rond de 150.000 Indonesiërs omgekomen in de periode tussen 1945 en 1949. Gelukkig is er voor de reiziger van nu, op zoek naar het koloniale verleden, nog wel wat te zien. Het oude Batavia heet tegenwoordig Kota. Het is een van de oudste wijken van Jakarta en ligt bij de haven. We reizen er naartoe met de trein, die overigens meer op een bovengrondse metro lijkt. Het is bloedheet en alhoewel tijdens de rit van vijftien minuten de ramen en deuren open staan, koelt het nauwelijks af. We lijken de enige buitenlanders te zijn. De trein is propvol en we worden door de overige passagiers met vriendelijke belangstelling opgenomen. Op het station van Kota is het een drukte van belang. We worstelen ons naar de uitgang en moeten dan nog tot twee keer toe een drukke straat oversteken voordat we in het iets rustigere voetgangersdeel terecht komen. De eerste oude panden dienen zich aan. Ze zijn in vergaande staat van verval en op een ervan herkennen we het wapen van de stad Amsterdam. Een afbrokkelende muur wordt door een stel hippe Indonesiërs gebruikt als achtergrond voor een fotoshoot. Wij wandelen verder langs een van de laatste overgebleven grachten. Het water is ronduit smerig en het stinkt er naar afval. Aan het einde van de gracht ligt de enige nog overgebleven ophaalbrug. Het is een vreemd gezicht. Vlak erachter ligt een moderne brug en loopt een spoorlijn. Toch lijkt de ophaalbrug onderhouden te worden. De bruine verf is nog niet afgebladderd en het plankier ziet er vrij nieuw uit. Het is een duidelijk vlagmoment. Met heel veel fantasie waan je je hier ergens in Amsterdam. We wandelen verder in de richting van de haven. Lekker lopen kun je hier niet, er moet regelmatig een drukke weg worden overgestoken, stoepen zijn er nauwelijks en overal ligt vuilnis. We wandelen langs het maritiem museum, dat is gehuisvest in een oud Hollands pakhuis. De haven moet iets verderop liggen, maar we belanden in een sloppenwijk. De straatjes worden steegjes en op een gegeven moment lijken we vast te lopen. Maar ook hier zijn de mensen buitengewoon vriendelijk, zoals tot nu toe overal eigenlijk. Een mevrouw wil eerst graag op de foto en wijst ons dan de weg naar de uitgang. We komen bij een houten brug waar smalle bootjes liggen. We charteren er eentje om ons de haven in te varen. Er zouden oude schoeners liggen. Al wiebelend en wankelend brengt de jongen ons tot bij een kade, waar we het bootje weer verlaten. We staan nu midden tussen rijen met Indonesische houten vrachtboten. We hadden een iets ander beeld van schoeners, maar dit zullen ze dan wel wezen. Er wordt van alles ingeladen. De werkmannen poseren gewillig voor een foto en eentje spreekt zelfs bijna vloeiend Nederlands.

Tekst loopt door onder gallery

We wandelen terug naar de wijk Kota. In het midden daarvan aan een plein ligt, behalve het oude Gouverneurskantoor, ook het Batavia Café. Het is gebouwd in de zeventiende eeuw en deed aanvankelijk dienst als koloniale villa. Nu is er een café en restaurant in gevestigd en het zou zo ongeveer de enige plek in Jakarta zijn waar je nog iets van de oude koloniale sfeer kunt proeven. Eenmaal binnen lijkt de tijd inderdaad te hebben stilgestaan. Het is een sfeervol geheel, al lijkt het meer op een Franse bistro dan een oud Hollands etablissement. We zijn volledig oververhit vanwege onze wandeling door Kota en de haven en ploffen met een zucht van verlichting in het prettig gekoelde restaurant neer. De prijzen liggen hier veel te hoog, maar we besluiten toch maar wat te eten, het is ons erfgoed tenslotte! Hollandse gerechten treffen we niet op de menukaart, maar gelukkig smaakt de pasta carbonara uitstekend. We houden het bij één biertje, de rest drinken we straks wel weer in ons eigen wijkje, waar de prijzen een stuk aangenamer zijn.

Tekst loopt door onder gallery

Nadat we hebben afgerekend, een half dagbudget armer, dwalen we nog wat door het pand. Overal aan de wanden hangen zwart-wit foto’s van beroemdheden. Onder andere de bekende foto van Churchill gemaakt door de fotograaf Karsh. We missen hier de Nederlandse invloeden, totdat we op een wand in een zijkamer zomaar ineens een portret van Koningin Moeder Emma zien, met vlak daarnaast een foto van de kroning van Juliana en een van Beatrix. Ook hangen de Nederlandse gouverneurs er. De laatste regeerde van 1936 tot 1942. Daarna was het uit met de pret.

Hieronder een filmpje dat we maakten tijdens onze oververhitte tocht door het oude Batavia.

De kraker van Kuta

aldert — Thu, 22 Jan 2009 16:54:31 +0000

De volgende dag melden we ons bij de Global Chiropractic kliniek. De dienstdoende arts is een Fransman. Voordat hij de rug van Els inspecteert, volgt eerst een uitgebreide massage en warmte behandeling. Anderhalf jaar op reis gaat niet zonder medische hindernissen. In Kyoto werd ik geveld door een koortsstuip, vermoedelijk als gevolg van een zonnesteek. In een tijdsbestek van zo’n twintig minuten was mijn lichaamstemperatuur gestegen naar 41 klein nulletje cee. Er was even paniek, maar de stuip trok vanzelf weg en kwam gelukkig nooit meer terug. Er was hier en daar een bacteriële infectie (met dank aan Calcutta) en in Noord Thailand werd Els getroffen door een acute bronchitis. De tandarts bezochten we in totaal een keer of vier. In Shanghai voor de behandeling van mijn overgevoelige kies, en een aantal keer in Bangkok voor hetzelfde euvel, wat onderhoud en een gaatje vullen. Zowel in Bangkok als in Shanghai overtrof de verleende service alle verwachtingen. Zelden zagen we zulke moderne tandarts praktijken. En viel de rekening in vergelijking met die in Nederland wel heel voordelig uit. En nu zitten we dan bij een chiropractiker op Bali. De man doet zijn werk grondig. Hij beweegt Els haar hoofd alsof het al los van het lichaam zit. Ik besluit niet langer te kijken en hoor dan twee keer een nogal harde krak. Het blijkt het einde van de behandeling. En ook het einde van de hoofdpijn. Kennelijk was deze onderhoudsbeurt hard nodig. Met een opgeruimd gemoed boeken we onmiddellijk vliegtickets voor Jakarta. We vinden dat we na anderhalf jaar genoeg over land hebben gereisd. Jakarta staat voor twee dagen op het programma, waarna we doorvliegen naar Yogjakarta, waar we ons bezoek aan Indonesië zullen afronden.

Rijstvelden en tempels

aldert — Tue, 20 Jan 2009 19:38:15 +0000

Met de gezondheid van Els wil het maar niet vlotten, dus we besluiten dat er iets meer nodig is dan elke dag een handvol pillen. Op internet lezen we dat er in Kuta een ‘Global Chiropractic’ kliniek is. Dat komt nog het meeste in de buurt van het soort specialist waar we in Amsterdam naar toe zouden zijn gegaan. Er zit dus niets anders op dan terug naar Kuta te reizen. Maar eerst huren we een auto met chauffeur om ons langs de nodige bezienswaardigheden van Bali te rijden. Openbaar vervoer is hier wel, maar als je op een efficiënte manier de diverse tempels en rijstvelden wilt zien, ben je uren kwijt aan de verplaatsingen alleen al. Niet erg praktisch, zeker niet als het hoofd niet meewerkt. Bali is, anders dan het overgrote deel van Indonesië, overwegend Hindu en het aantal tempels is niet te tellen. Bij de meeste Hindu tempels mogen andersdenkenden de echte tempel nooit betreden. Ook op Bali is dat het geval, maar in de meeste gevallen kun je er gewoon omheen lopen en over de muurtjes kijken. Zo is alles toch te zien. Tenzij je betaalt voor een gids, dan mag je er echt in. Tot zover dus het geloof. De mannen bij het toeristenbureau en de kaartverkoop van de Besakih, de moedertempel, gaan nog een stap verder en beweren zonder blikken of blozen dat het hoe dan ook onmogelijk is om zonder een gids het tempelcomplex te bezoeken. Het is vandaag een speciale dag, want er zou een ceremonie zijn. Wij weten dat dat niet zo is, het is een onvervalste scam, en herhalen tot vijf keer toe dat we geen gids willen. Met een zucht overhandigt de man uiteindelijk onze kaartjes, teleurgesteld dat we er niet zijn ingetrapt. De moedertempel is aardig, maar kan ons toch niet heel erg bekoren. Veel indrukwekkender vinden de tempel bij Tampak Siring en dat komt vooral door de ligging. Via een tien minuten durende afdaling langs een steile trap wordt de tempel bereikt. We kleden ons in de verplichte sarong. Rondom liggen rijstvelden in de brandende zon. Een beek klatert, cicaden laten zich horen. Zo heb ik mij Indonesië voorgesteld. De rijstvelden zijn groen. Nog groener hebben we niet.

Tekst loopt door onder gallery

In de tempel zitten enkele mannen te zitten. Ze laten zich gedwee fotograferen.
‘Belanda’, verklaren we op de vraag waar we vandaan komen. Uit Holland.
Zoals overal op Bali worden we vriendelijk toegeknikt, over het koloniale verleden geen woord. Sommigen veronderstellen zelfs dat we dan vast wel Indonesisch spreken. Niet zo gek, als je ziet hoeveel Nederlandse woorden hier tot de taal zijn doorgedrongen. Zoals handduk, polisi, ekonomi, bon, communikasi, geldautomat, om er zomaar enkele te noemen. We rijden verder langs de hoogste tempel op Bali, 1745 meter, het is een lange klim omhoog langs vele trappen. We eten Bakso bij een straatstal. Soep met gehaktballen. Van varkensvlees, want voor een Hindu is de koe heilig. Weer verder gaat het langs nog meer rijstvelden, een koffieplantage en een uitzicht over een groot meer en een vulkaan. Aan het einde van een lange dag zet de chauffeur ons af bij het strand van Kuta. Hier kennen we inmiddels de weg en we nemen onze intrek in een van de vele guesthouses. De ontelbare traptreden in onze benen spoelen we weg met een verfrissende duik in het zwembad.

Geen sambal bij

aldert — Mon, 19 Jan 2009 16:14:47 +0000

De kolonisatiedrift van onze voorouders heeft zo zijn voordelen voor de reiziger van nu. In Laos eet je een prima steak au poivre, de Cambodjanen kunnen stokbrood bakken en in Hoi An in Vietnam aten we misschien wel de beste pain au chocolat aller tijden. Geflankeerd door een geweldige café au lait. Met dank aan de Fransen, die gewoon hun eigen koks meenamen en na hun vertrek de recepten hebben achtergelaten. Handig als je de lokale keuken even zat bent. Elke dag rijst met kip gaat vervelen, tenslotte. Nou hebben de Nederlanders het iets anders aangepakt. Wij leerden dat al in Melaka in Maleisië. Waar de Portugezen ten onder gingen aan hun bekeringsdrift, ging het de Nederlanders maar om één ding: geld verdienen. Dat was ook het motto in Indonesië. En dus bleef het overgrote deel van Indonesië islamitisch en Bali hindu. Van de Nederlandse keuken ontbreekt hier in Indonesië vrijwel elk spoor. Geen boerenkool of hutspot, geen griesmeelpudding met bessensaus of doorgekookte bloemkool met gekookte aardappelen. Gelukkig maar, want ook in Nederland houden wij ons verre van deze gerechten. Wel treffen we op een enkele plek een verdwaalde kroket of zelfs een uitsmijter ham. En, eerlijk is eerlijk, die laten we in den vreemde niet zomaar aan ons voorbijgaan. In Nederland zijn we gezegend met het bestaan van de Indonesische keuken. In dit geval met dank aan de Indonesiërs die besloten om in Nederland te komen wonen en de recepten met zich meenamen. We waren benieuwd hoe het Indonesisch eten in het land zelf zou bevallen. We moeten zeggen: tot nu toe bevalt het prima! Het is allemaal even lekker en we hebben nog lang niet alle gerechten gehad. Alleen de sambal ontbreekt voorlopig, maar dat komt misschien omdat we nu op Bali zijn, waar ‘dankzij’ de vele Australiërs die hier komen de ketchup het pleit heeft gewonnen. Een van de hoogtepunten hier op de menukaart (en ook het duurst om te bestellen) is de ‘rijsttafel’, voor de toeristen vertaald als ‘rice table’. Het begrip is uitgevonden door onze voorouders tijdens de kolonisatie; het is de manier waarop zij de lokale keuken tot zich namen en je kunt het hier dus nog steeds zo bestellen. We spoelen het allemaal weg met een flesje Bintang, het lokale bier dat prima te drinken is.

Apen in Ubud

aldert — Thu, 15 Jan 2009 18:53:43 +0000

Als de koorts bij Els na een paar dagen is gezakt verplaatsen we ons naar Ubud, dat het culturele hoogtepunt van Bali zou moeten zijn. Het is een uur rijden met een minibus, nog net te doen als je niet helemaal lekker bent. De accommodaties zijn hier zonder uitzondering uitermate sfeervol te noemen. Over het algemeen wat duurder dan in Kuta, maar we hebben kennelijk een instinct ontwikkeld om vrij snel een goede deal te vinden. Voor wederom slechts tien euro betrekken we kamer als een balzaal zo groot, in de badkamer verdwaal je, we hebben een terras met uitzicht op tropisch groen en het zwembad is een prettige bijkomstigheid.

Het contrast met Kuta is groot. In plaats van jong en dronken zijn de toeristen hier wat ouder en rustiger. Het vertier bestaat voornamelijk uit restaurants die na een uur of tien ‘avonds gesloten zijn. Daarna is er niets meer te beleven en horen we vanaf ons terras alleen nog maar het geluid van honderden krekels. Of van een tropische regenbui. De moesson is behoorlijk actief, in de krant lezen we van overstromingen in Jakarta. De tweede avond breekt een waar noodweer los. De regen is zo heftig dat het pad langs ons terras verandert in een snelstromende bergbeek. Gelukkig zitten we droog. Met de gezondheid van Els gaat het intussen nog steeds niet optimaal, dus we doen rustig aan. We genieten van het Indonesisch eten. Nasi goreng, babi ketjap, saté ayam, krupuk, soto ayam, het is er allemaal en we eten elke dag met veel plezier. Na twee dagen veroorloven we ons een kleine excursie. Op slechts vijf minuten lopen van ons onderkomen ligt het Monkey Forest Sanctuary. Er wonen ongeveer 300 Balinese makaken. Tussen de aapjes lopen is altijd goed voor het herstellingsproces en Els knapt er dan ook zienderogen van op, al is het tijdelijk en moeten er ’s middags nog maar weer wat pillen worden ingenomen. Soms zit het mee, soms zit het tegen.

Balinese lappenmand

aldert — Mon, 12 Jan 2009 18:22:16 +0000

De eerste nacht zoeken we een onderkomen op Kuta. Het is de plaats waar de meeste toeristen rondhangen en slechts enkele kilometers van het vliegveld. We vermoeden dat het een goede plek is om midden in de nacht nog een onderkomen te vinden vanwege het grote aanbod. We laten ons met een taxi afzetten bij Poppies Lane 1, waar het ene guesthouse na het andere te vinden is. Het guesthouse van onze keuze blijkt vlak achter een grote discotheek te liggen. Dat is dan weer een voordeel van ’s nachts een kamer zoeken. We lopen er een eind vandaan en checken hier en daar wat prijzen. Gelukkig zit vrijwel overal een nachtportier. Na een kwartier rondlopen hebben we beet. Een grote kamer met fan voor tien euro. Er is alleen koud water, maar op de binnenplaats ligt een zwembad. Het koude water nemen we voor lief, we zijn in de tropen tenslotte. We dumpen onze tassen op bed en ploffen uitgeput neer bij de receptie. Het biermerk heet hier Bintang en het smaakt ons prima zo op dit tijdstip.

Aanvankelijk zijn we van plan om Kuta snel te verlaten. De bomaanslagen die hier enkele jaren geleden plaatsvonden, een groot monument getuigt daarvan, hebben het toerisme een behoorlijke klap toegebracht, maar toch lopen er hier wat ons betreft net iets te veel luidruchtige jonge Britten en Australiërs rond. Sommigen zelfs met een T-shirt uit Vang Vieng, dat verklaart veel. Ook het volgens de gidsjes mooiste strand van Bali kan ons niet bekoren. Het is vies, er ligt allerlei rotzooi en is nogal sfeerloos. De grote uithangborden langs de boulevard die ‘MacDonalds’ of ‘Kentucky Fried Chicken’ schreeuwen maken dat bepaald niet goed. Kortom, weg hier, maar jammer genoeg gooit de gezondheid van Els roet in het eten. Ze wordt getroffen door een vervelend soort griep, die helaas ook pijnlijke gevolgen voor haar rug heeft. We verplaatsen ons naar een ander guesthouse, waar we voor dezelfde tien euro een kamer met airco, warm water en televisie hebben. En alweer een zwembad, maar dat, zo hebben we inmiddels ontdekt, is bij de meeste guesthouses op Kuta het geval. We zitten in een zijstraat, weg van de grootste drukte waar het ’s nachts redelijk rustig is. Eerst maar eens uitzieken.

De puputan van Bali

aldert — Thu, 08 Jan 2009 13:04:26 +0000

De Heren van Bali hebben zich in hun mooiste gewaden gekleed. De juwelen glinsteren op hun kleding en in hun handen dragen ze een gouden kris. Een Indonesische dolk waaraan mythische krachten worden toegeschreven. Het zijn trotse mannen. Zich overgeven is niet aan de orde, ook al is de vijand nog zo machtig. Dat zou een grote vernedering betekenen. De vijand is met vele duizenden soldaten hun eiland binnengevallen om de volledige heerschappij daarover te verkrijgen. De krijgsheren steken eerst hun eigen paleizen in brand. Dan treden ze, onverschrokken en in vol ornaat, hun opponenten tegemoet. Een regen van kogels wordt op ze afgevuurd. De ruim 4000 Balinese krijgsheren en hun volgelingen zijn met hun gouden kris kansloos tegen de moderne geweren van de Nederlanders. Ze sterven allemaal. Na deze puputan (letterlijk: gevecht tot de dood) capituleren de overige Heren van Bali alsnog. Bali wordt aldus ingelijfd bij Nederlands Oost-Indië. Het is 1906.

Deze geschiedenis leerde ik niet op school, maar lees ik in het vliegtuig onderweg van Kuala Lumpur naar Denpassar in nota bene de Lonely Planet van Indonesië. Ik wist niets van deze tragedie die zich op Bali heeft afgespeeld. Die heeft onze geschiedenisboeken niet gehaald. Tenminste, niet de boeken die op de middelbare school werden verstrekt. Wat we nog wel over onze oude kolonie leerden, behalve dat we bij Nederlands Max Havelaar moesten lezen, was dat Indonesië op 27 december 1949 officieel onafhankelijk werd van Nederland. De daaraan voorafgaande oorlog, waar wij Nederlanders vele duizenden Indonesiërs hebben afgeslacht, werd wel aangestipt, maar noemden we wat bedekt de ‘politionele acties’. Dat klinkt natuurlijk al een stuk beter. Het spookt allemaal door mijn hoofd als ik mij meld bij de douanebeambte op het vliegveld van Denpassar. De man is niet erg vriendelijk en waarom zou hij ook? Eerst laat hij drie Japanners voorgaan (alsof die zo aardig waren tegen de bevolking hier) en dan mag ik. Hij wil iets van mij weten, maar ik versta niet goed wat hij zegt. Niet zo gek, het is al ver na middernacht, ons vliegtuig had maar liefst twee uur vertraging. We zijn wat moe. Els helpt me. Ah, mijn naam. De man kijkt bedachtzaam in mijn paspoort en nog eens een keer naar mij. Dan zet hij het stempel. Ik mag voor 30 dagen zijn land in. We zijn in Indonesië.