Tekst loopt door onder gallery

Allereerst zijn we tot de conclusie gekomen dat we met het grootste deel van Zuid Oost Azië wel zo’n beetje klaar zijn. Aanvankelijk wilden we via Zuid Laos doorsteken naar Cambodja om aldaar de kerstdagen en de jaarwisseling mee te maken. In Cambodja zijn we echter al geweest. Hoe mooi en inspirerend het land ook is, het is voor ons geen uitdaging meer. Vele alternatieve bestemmingen passeerden de revue. Zuid-Amerika viel vrij snel af vanwege de hoge kosten om daar vanuit Zuid Oost Azië naar toe te vliegen. Afrika ook, om andere redenen. Maar wat dan? Waar kunnen we in deze fase van onze reis nog door geprikkeld worden? Waar ligt, budgettair verantwoord, nog een echte uitdaging op ons te wachten? Het antwoord liet niet lang op zich wachten en verraste onszelf. We hebben elkaar meerdere keren goed aangekeken en in de arm geknepen. We hebben ons afgevraagd of we wellicht niet goed snik zijn geworden. Are we losing it? Maar nee, ook tijdens de nuchtere ontbijt uren kwamen we tot dezelfde conclusie. En dus gaan we in Laos niet verder reizen naar het zuiden. We hebben het hier wel gezien. Morgen steken we de Friendshipbridge over, terug naar Thailand, waar we Kerst en de Nieuwjaarwisseling zullen vieren. In Bangkok zullen we onze overbodige warme kleding naar Nederland terugsturen in verband met de bestemmingen die zullen volgen en kunnen we gelijk even langs de kapper, tandarts en de massagesalon. Vervolgens vliegen we begin januari 2009 via Kuala Lumpur naar Bali. Indonesië mag aan onze verzameling landen gewoonweg niet ontbreken. We beperken ons bezoek echter tot Bali en een gedeelte van Java. De hoogtepunten dus. Alhoewel we ook graag naar meer afgelegen plekken als Celebes en Ambon zouden willen reizen bewaren we dat voor een andere keer. Het heeft niet alleen met de moesson in Indonesië te maken, maar vooral met het juiste seizoen voor onze volgende bestemming. Want, op 2 februari vliegen we, wederom via Kuala Lumpur, met Air Asia, onze favoriete budget airline, westwaarts naar de stad Tiruchirappalli. Tiruchi wat? Nog maar een keer dan. Tiruchirappalli, vroeger bekend als Trichy, in de deelstaat Tamil Nadu in… Zuid India. Ja, je leest het goed. We gaan terug naar India. We gaan de uitdaging opnieuw aan. We willen worden geprikkeld. Door intense belevenissen, door kleuren, door armoede, door de tegenstellingen en de geuren. We beginnen in het zuiden, omdat daar volgens velen de sfeer gemoedelijker is dan in het overbevolkte noorden. De zuidelijke provincie Kerala is, naar men beweert, een van de mooiste van India. We zullen zien hoe lang we het er volhouden. Het kan alleen maar meevallen. We zijn nu toch ervaren reizigers? Het eerste voorteken was in elk geval goed. De Indiase ambassade in Vientiane bleek een oase van rust. We waren er de enige bezoekers en werden vriendelijk ontvangen. Een grote tegenstelling met het pandemonium dat we vorig jaar aantroffen bij de Indiase ambassade in Kathmandu. En wat als het allemaal toch weer tegenvalt? Ach, dan krijgen we misschien eindelijk eens een keer zin om naar Nederland terug te keren.

Het gevolg van dit alles is dat de prijzen te hoog zijn. Niet alleen in Vang Vieng overigens, het geldt ook voor andere plekken waar we in Laos zijn geweest. Dagelijkse zaken als een ontbijt, een drankje, internet of het guesthouse, het is allemaal flink wat duurder dan je in Laos zou verwachten. Zo is bijvoorbeeld een lokaal gerecht als fried rice chicken gemiddeld twee keer zo duur als in Thailand. Onze reisgids is nog vrij nieuw, uit maart 2008, maar de prijzen zijn sindsdien al met zo’n 100% gestegen. Het is duidelijk dat de Laotianen besloten hebben dat ze aan de toeristen willen verdienen. Op zich is dat niet zo heel erg, maar ze maken het wel bont. Zo is in Vang Vieng het busstation verplaatst, twee kilometer noordwaarts. Dat betekent dat, als je die afstand niet met je rugzak naar een guesthouse wilt lopen, je na de te dure busrit ook nog eens een tuktuk moet nemen. Prijzen zijn gemonopoliseerd en niet onderhandelbaar. Het zijn een beetje Vietnamese praktijken. Dat het ook anders kan hebben we vorig jaar in Cambodja gemerkt. In Luang Prabang ontmoetten we een Frans stel, onderweg op de fiets. We hadden ze al eens eerder ontmoet, in Yazd in Iran. Het was dan ook een verrassend weerzien. Ze waren zelfs nog precies hetzelfde gekleed. Net als wij trouwens. Zij vertelden ons drie jaar geleden al eens in Laos te zijn geweest en bijna geschokt te zijn door alle veranderingen. Dat hebben we al vaker gehoord de laatste dagen. Als de Laotianen zo doorgaan, zal van het beroemde laid back Laos over een paar jaar niet zo veel meer over zijn. We hopen in elk geval dat het zuiden van Laos, dat door de meeste toeristen wordt overgeslagen, iets meer aan de verwachtingen voldoet. Intussen maakt Vang Vieng allerlei wilde plannen in ons los. Met de wereldkaart in de hand trekken we spectaculaire lijnen. Op zoek naar plaatsen waar geen Britten in blote basten komen. Maar voorlopig stappen we morgen eerst op de bus naar Vientiane, de hoofdstad van Laos.

Tekst loopt door onder gallery

Het uitzicht boven is prachtig, zoveel kunnen we wel zeggen. Een mooie plek om Luang Prabang op je in te laten werken. Ontegenzeggelijk een mooi dorp, dat met aandacht is gerestaureerd. Voor wie nog niet tempelmoe is, is er een hoop te zien. En anders is er altijd wel iemand te vinden die je een uurtje of wat over de Mekong wil varen. Het is ons echter iets te toeristisch, al wordt gezegd dat het hier normaal in deze tijd van het jaar veel drukker is. Het zijn de naweeën van de blokkade van het vliegveld van Bangkok. Dat heeft voor ons dus toch nog zo zijn voordelen.

Tekst loopt door onder gallery

Jammer genoeg komen met de tweede groep monniken ook de agressieve fotografen mee. Ongegeneerd rennen ze voorbij de stoet en flitsen er lustig op los. Dat is tegen de etiquette. Er mag gefotografeerd en gefilmd worden, maar men wordt verzocht dat zo discreet mogelijk te doen en daarbij in een positie te blijven waarbij je lager bent dan de monniken. Zo te zien, is een van de meest agressieve fotografen een Indiër. Waarom verbaast ons dat niet? Gelukkig zijn er veel meer monniken dan irritante toeristen, zodat er genoeg momenten zijn waarop we ongestoord van het schouwspel kunnen genieten. We maakten er ook een filmpje van.

Een kwartier laten bereiken we Luang Prabang. Een tuk-tuk brengt ons naar het oude centrum, waar we onze intrek nemen in een van de vele guesthouses die hier zijn. Het is kennelijk niet druk, want we praten maar liefst een derde van de kamerprijs af. Alhoewel het guesthouse ons prima bevalt, besteden we de volgende dag aan een speurtocht naar een beter of goedkoper alternatief. Beter blijkt in ruime mate voorhanden, maar goedkoper wordt het niet, dus we blijven uiteindelijk bij onze eerste keus.

Tijdens de ‘busrit’ maakten we een filmpje.

Nong Khiaw wordt door onze reisgids een ‘parel’ in het noorden van Laos genoemd. Vlak voordat we er aankomen, zien we inderdaad een prachtig landschap aan ons voorbij trekken. De heuvels hebben iets scherpere kanten gekregen. De Nam Ou rivier slingert zich er doorheen, het doet een beetje aan Yangshuo in China denken. De bus stopt midden in het dorp, vlak naast de brug over de rivier, die in 1973 door de Chinezen is gebouwd. We nemen onze intrek in een bamboe bungalow met uitzicht over het water. De inrichting is nogal Spartaans, maar wel met eigen (hurk) wc. We zitten aan de oostelijke oever van de Nam Ou rivier, waar zich de meeste guesthouses bevinden. Later in de middag ontdekken we dat aan de westoever, de kant van het dorp, veel leuker ingerichte bungalows liggen, die nog iets goedkoper zijn ook. Eigenlijk hebben we geen zin om ons te verplaatsen, maar nadat we die nacht worden gewekt door een rat die onze appels aanvreet, is alle twijfel direct verdwenen. Aan de overzijde van de rivier bekomen we een dag later van de schrik. Op het bamboe balkon van de bungalow is het in de middagzon goed toeven. Een boek op schoot en uitzicht over de Nam Ou rivier en het karstgebergte. Als de zon achter de heuvels verdwijnt, trekken we onze, voor slechts drie euro per stuk, in Nong Khiaw gekochte sweaters aan. Het van Els haar moeder per email gekregen advies hebben we alsnog ter harte genomen: als je het koud hebt, dan koop je toch gewoon iets warms?

We besluiten een dag in Luang Nam Tha te blijven en huren twee fietsen om de omgeving te verkennen. Buiten de hoofdweg zijn alle wegen onverhard. We hobbelen er dan ook lustig op los. Al doende passeren we diverse dorpen, waar de tijd lijkt stil te staan. De mensen nemen ons nieuwsgierig op, lachen vriendelijk, maar zijn bepaald niet opdringerig. De fietstocht verloopt soepel, totdat het stuur van een van de fietsen het begeeft. Natuurlijk precies iets voorbij het point of no return. In een van de dorpen zien we een man met een hamer. Hij blijkt over meer gereedschap te beschikken en na wat gebarentaal begrijpt hij het probleem. De schroeven op het stuur worden iets vaster gedraaid, maar het stuur blijft nogal beweeglijk. Voorzichtig rijden we verder. Living on the edge. Behoorlijk opgewarmd keren we na een paar uur terug in Luang Nam Tha. De warmte duurt niet lang, want zodra de zon achter de heuvels verdwijnt, daalt het kwik tot onder de tien graden. Omdat alle eetgelegenheden half in de open lucht zijn, trekken we ’s avonds zo ongeveer alles aan wat we bij ons hebben. De Laotianen, gekleed in dikke jacks, vinden het maar wat grappig.