Nieuw-Zeeland – WereldOpReis

Sterven in schoonheid

aldert — Wed, 14 May 2008 08:08:18 +0000

We brengen de laatste dagen in Nieuw-Zeeland door aan de kust, vlakbij Auckland. We hebben alles gezien wat we willen zien. De zon schijnt weer volop. Een mooi moment voor wat rust en reflectie. In dit land passeer je het ene hoogtepunt na het andere. Pak een willekeurige folder in een willekeurig informatiecentrum op een willekeurige plek in het land, en je weet dat je ook daar weer bent omringd door het hoogste dit, het diepste dat, het oudste zus of het nieuwste zo. En als je niet bij het diepste meer bent, dan toch vast wel bij het Second Deepest Lake Of The Southern Island of The Northern Most Goldmining Town. Het is niet bij te houden. En dan zijn er natuurlijk ook nog de 101 must-do’s for Kiwis. Eerlijk gezegd zijn we er wel een beetje klaar mee. Het contrast kan ook bijna niet groter zijn. Zo leeg, futloos en bekrompen de dorpen op ons overkomen (zelfs de steden ontkomen niet aan dit beeld), zo overweldigend mooi is het landschap. Eigenlijk hadden hier nooit mensen moeten gaan wonen, denken we wel eens. Nieuw-Zeeland sterft in schoonheid.

We hebben een aantal foto’s verzameld in categorieën om daar getuigenis van te doen. Achtereenvolgens zie je hieronder de Nieuw-Zeelandse meren, de zee, het landschap, de flora en fauna, de wegen, de dorpen en steden en tot slot wat ‘varia’. Intussen reizen wij verder naar Australië, dat heel anders schijnt te zijn. We zijn benieuwd.

De meren

download <\/a> and watch with your favorite video player! <\/video>"}},"inView":false,"email_subject":"Check out this awesome image !!","email_message":"Here is the link to the image : %%image_link%% and this is the link to the gallery : %%gallery_link%%","lightbox":"fancybox"}">

De zee

Het landschap

De wegen

Steden en dorpen

Flora en fauna

Varia

Hogere logistiek

aldert — Tue, 13 May 2008 14:35:42 +0000

Vol verwachting klopte ons hart toen we onze Backpacker campervan gingen ophalen. Na ruim negen maanden uit onze koffer geleefd te hebben, leek het ons heerlijk om alles bij je te hebben en niet steeds te hoeven pakken. Dat enthousiasme is gedurende onze 36 dagen in de camper wel iets bekoeld. Wat opvalt bij het leven in de campervan, is dat je constant na moet denken. Een paar voorbeelden. Wanneer het bed uitgeklapt is, zijn de meeste lades en de ijskast niet meer toegankelijk. De fles koud water en je schone onderbroek kun je dus maar beter voor het opmaken van het bed bij de hand hebben. ’s Nachts plassen is het minst favoriete onderdeel. Het is herfst dus er moet voldoende kleding aan om buiten warm te blijven, hoofdlamp mee en maar hopen dat het niet regent! Op weg naar de douche is het wederom check en dubbelcheck. Handdoek, shampoo, zeep, muntje, tandenborstel en wederom die schone onderbroek. Koken in de keuken van de camping levert ook de nodige uitdagingen op. Niet alleen alle ingrediënten zijn nodig, maar ook pannen, bestek, afwasborstel, afwasmiddel en een theedoek. De keukens op de campings in Nieuw-Zeeland worden namelijk leeg opgeleverd. Met een beetje geluk staat er, behalve een gasfornuis of bakplaat, verder alleen nog een broodrooster. Mocht je ook nog eten in dezelfde keuken dan mag je natuurlijk de borden, bestek, wijn en wijnglazen niet vergeten. Eet je niet in de keuken maar in je camper dan is het ten eerste zaak dat het bereidde maal warm aankomt, alle meegebrachte spullen weer mee teruggenomen worden en dat de tafel reeds gedekt is. Groot nadeel hiervan is dat je na de maaltijd ruim driekwart weer terug naar de keuken moet verhuizen voor de afwas. Dit betreft alle handelingen in ‘stilstaande’ stand. Voordat je kunt rijden, moet gecheckt worden of alle lades vergrendeld zijn, het bovenluikje dicht is, er geen losse dingen door de camper kunnen slingeren, het gas is afgekoppeld, de ijskast vergrendeld en natuurlijk de stekker niet langer in de stekkerpaal zit. Hiervoor dien je nog wel even gecheckt te hebben of het afvalwater uit de watertank is verwijderd en tevens gevuld is met vers water. Gelukkig hebben we geen chemische wc aan boord zodat we de koffer met poep scene kunnen vermijden. Kortom, logistiek voor zeer ver gevorderden!

Tekst loopt door onder gallery

Voordeel van het reizen met een campervan (of is het eigenlijk vakantie?) is natuurlijk, zoals uitbundig op onze camper is geschreven: the spirit of independence. Gaan en staan waar je maar wil, al mag je lang niet overal kamperen waar je zou denken dat het mag. Voor het eerst sinds maanden kunnen we zelf beslissen wat we eten, hoewel het aanbod in de supermarkt niet zo uitgebreid is als we zouden willen. En dat wat je eet je ook zelf en naar eigen smaak mag bereiden. We halen ons hart op met echte ‘Hollandse’ gerechten. Hagelslag, pindakaas, roggebrood en gehaktballen staan op het menu, maar daarnaast ook spaghetti bolognese, toast met gerookte zalm, salade caprese en de Nieuw-Zeelandse wijnen. Dat is genieten. Onderweg zin in een kopje koffie met een mergpijpje? Geen probleem, stoppen bij de eerste picknick plek en vijf minuten later dampt de koffie. Is het ’s ochtends lekker weer? Dan is het heerlijk ontbijten in de openlucht. Ook hoeven we ruim een maand lang geen hotelkamers te ‘keuren’. Het hotel is immers iedere dag hetzelfde, alleen de plek verandert. En tot slot is er natuurlijk nog de logistiek van het navigeren. Er zijn in Nieuw-Zeeland eindeloos veel mogelijkheden om rond te toeren, maar als je alles in een tijdbestek van 5 weken wilt kunnen zien en daarbij geen overbodige kilometers wilt maken (we moeten tenslotte ook op het budget letten), dan is goed kaartlezen van essentieel belang. Aangezien Aldert achter het stuur zit, komt dat tijdens het rijden grotendeels op Els neer, maar gelukkig is ook zij inmiddels ruimschoots voor het examen topografie geslaagd.

Stenen monumenten

aldert — Fri, 09 May 2008 19:59:48 +0000

Het noordelijkste punt van het Noordereiland laten we aan ons voorbijgaan. Er loopt wel een weg naar toe, maar die is niet toegankelijk voor gewone auto’s, je moet een excursie boeken om er te kunnen komen. En dus draaien we om in de buurt van de plaats Kerikeri, wel zo toepasselijk, waarna de weg ons langzaam zuidwaarts in de richting van Auckland zal voeren. Kerikeri heeft bovendien een hoogtepunt: niet alleen het oudste stenen gebouw van Nieuw-Zeeland staat er, ook het oudste houten gebouw is er te vinden. Ze stammen uit respectievelijk 1835 en 1822. Het houten gebouw onderscheidt zich niet van de andere houten huizen die we hier in Nieuw-Zeeland hebben gezien. Of het moet het bord zijn dat de bezoeker erop attent maakt dat hij op het punt staat de oudste houten vloer van Nieuw-Zeeland te betreden. En dus dienen de schoenen te worden uitgetrokken, zodat de vloer nog wat langer mee gaat. Het stenen gebouw ziet er erg Europees uit en valt een beetje uit de toon. Jammer genoeg loopt de doorgaande weg er pal omheen. Daardoor brengt de oversteek van de parkeerplaats naar het gebouw zekere risico’s met zich mee, omdat je het verkeer achter het huis niet ziet aankomen. Vreemd genoeg zijn er deze keer geen borden die de bezoeker voor dit gevaar waarschuwen.

We rijden nog een klein stukje verder noordwaarts en stoppen bij Matauri Bay. De weg daalt scherp de baai in en eindigt letterlijk bij een camping. Er is helemaal niemand. We parkeren de campervan op nog geen 100 meter van de zee en besluiten een dagje te blijven. De vooruitzichten zijn eindelijk eens goed en we verbranden bijna in de zon, die hier scherp door het ozongat gluurt. Op een heuvel vlakbij, een steile klim over een glibberig pad van ons verwijderd, staat het monument ter nagedachtenis aan de Rainbow Warrior, het Greenpeace schip dat in 1985 in de haven van Auckland werd getorpedeerd en zonk. Het werd hiernaartoe gesleept en is te bezoeken, maar dan moet je een duikbrevet hebben. Wij klimmen naar het monument en genieten in de middagzon van het uitzicht over de baai. Aan de andere kant van de heuvel zien we in de diepte onze campervan staan. Nog steeds zonder buren. In de verte naderen donkere wolken. We zijn net op tijd terug beneden. Een waar noodweer daalt over ons neer, ’s nachts dondert en bliksemt het. Nieuw-Zeeland blijft een land van tegenstellingen.

101 must-do’s

aldert — Tue, 06 May 2008 19:42:32 +0000

Als je een Kiwi bent, dan kom je er vermoedelijk niet onderuit: de 101 must-do’s for Kiwis. Het is een officieel erkende lijst die bijna overal in informatiecentra hangt en zelfs in de wegenatlas is afgedrukt. De mooiste is misschien wel de laatste: Do one of the 101 must-do’s. De lijst kwam overigens pas tot stand na een breed nationaal debat. Je moet het tenslotte ergens over hebben in een land waar niet veel meer te doen lijkt te zijn dan schapen fokken. Maar goed, gaandeweg hebben ook wij al heel wat van die 101 must-do’s gedaan, soms zelfs onbewust. We bevinden ons inmiddels in Northland. Langzaam leidt de weg ons in de richting van de noordelijkste punt van Nieuw-Zeeland. We overnachten in plaatsen met welluidende Maori namen als Whangamata, Parakai, Waipu en Paihia. Op weg naar deze laatste plaats passeren we het dorp Kawakawa, waar één van de 101 must-do’s zich bevindt. Enkele jaren geleden besloot een Oostenrijkse kunstenaar de openbare wc in Kawakawa tot kunstwerk te verheffen. Deze Friedensreich Hundertwasser werd beloond met opname in de lijst van 101 hoogtepunten.

‘Kawakawa is famous troughout New Zealand for its public toilets’, meldt de plaatselijke folders dan ook trots.

Vol verwachting klopt ons hart als we de Hundertwasser Toilets betreden. Overal om ons heen blinken tegeltjes, beetje Jugendstil lijkt het, die Oostenrijker hield het kennelijk graag dicht bij huis. Jammer genoeg zijn de wc’s zelf niet erg kunstzinnig, maar gelukkig kun je daar dan weer wel gewoon op plassen. Over een must-do gesproken.

Puzzelen in de regen

aldert — Sun, 04 May 2008 19:33:27 +0000

Naarmate we noordelijker rijden, regent het steeds meer en steeds harder. Teruggaan naar het zuiden heeft geen zin, zo leert het weerbericht. Niet alleen regent het daar ook, het is daar inmiddels stukken kouder. Over een ruime week vliegen we van Auckland naar Sydney. We puzzelen dagelijks hoe we de laatste week in dit land zullen invullen. Door het slechte weer van de laatste dagen realiseren we ons pas goed dat we op het Zuidereiland veel geluk hebben gehad. Nieuw-Zeeland is een land voor de buitensporter en met dit weer is de lol van het wandelen er snel af. Daar zit je dan in je campervan. Gelukkig hebben we nog wat boeken bij ons die uitgelezen moeten worden, dus parkeren we iets vaker wat vroeger op de dag bij een overnachtingsplek. En ook breekt zo nu en dan toch nog de zon door, waardoor de temperatuur soms zelfs bijna de 20 graden haalt. We koesteren die momenten.

We zijn beland op de zogeheten Coromandel peninsula, een landtong ten oosten van Auckland. Het wordt wat eentonig, maar ook hier is het mooi. Wel is het de laatste dagen veel drukker op de weg. Op de zaterdag na Hemelvaartsdag zien we zelfs de ene oldtimer na de andere passeren. Doen ze in Friesland ook, zou het een wereldwijde trend zijn om er op die dag in je oude opgelapte auto op uit te trekken? Via een 22 kilometer lange dirtroad steken we de landtong over van oost naar west. Pas later die dag lezen we in een folder dat we de Spectacular SH 309 Road hebben gereden. Ja hoor, maak er maar wat van! We belanden in het dorp Coromandel, en niet veel later zien we langs de weg zomaar ineens een boeddhistische tempel opduiken. Compleet met stupa. Leuk! Het is er rustig en sereen. Helaas laat de uit Nepal afkomstige monnik zich niet zien. In plaats daarvan lopen er wel wat bekeerde Kiwi’s rond. Er is een retraite weekend gaande en de deelnemers maken zich net op om de Boeddhabeelden met een natte doek af te nemen. For your safety? Van bleekgezichten die net doen alsof ze Tibetaan zijn worden we altijd wat nerveus. Het kopje thee slaan we dan ook beleefd af, het is de hoogste tijd om een overnachtingsplek te zoeken. En die is snel gevonden. Ook deze nacht staan we weer moederziel alleen. De middag biedt uitzicht op een kudde koeien en een baai, de nacht op een inktzwarte sterrenhemel.

Op bezoek in Hobbiton

aldert — Fri, 02 May 2008 14:52:21 +0000

Ergens in september 1998 klopte een locatiemanager van de Lord of the Rings crew op de deur van de familie Alexander, schapenboeren in de omgeving van Matamata. De rest is geschiedenis. Hobbitstee werd in maart 2000 aangelegd, en tussen december 2000 en maart 2001 werd er gefilmd. Nu is het de enige nog overgebleven filmlocatie, en uit het verhaal van onze gids maken we op dat het eigenlijk een wonder is dat we de plek nog kunnen zien. Na afloop van de opnamen werd met de afbraak van de filmset begonnen, maar slecht weer stelde de afronding daarvan een aantal maanden uit, waardoor de familie de gelegenheid kreeg om te onderhandelen over het behoud ervan. Een bezoek aan Hobbitstee (de Engelsen zeggen natuurlijk Hobbiton) is onmogelijk zonder een excursie te boeken, het is immers privéterrein. Met een busje rijden we van het centrum van Matamata naar het land van de Alexanders. Maar voordat Balingshoek (of Bags End) zich in al haar glorie toont, moet eerst een demonstratie schapen scheren worden bijgewoond, dat is bij de tour inbegrepen. Wij zijn de enige deelnemers, dus verstoppen is onmogelijk. Zo klein als Hobbits zijn we bovendien niet. Els belooft vooraf dat ze er (tot in lengte van jaren) veel grappen over gaat maken, maar tot ons beider verrassing blijkt het erg leuk te zijn. De boer heeft er zo’n handigheid in dat het bijna nog te snel voorbij is. Als troost mag Els de schapen nog wel even voederen.

Tekst loopt door onder gallery

In het busje rijden we verder, heuvel op, heuvel af. De weg waarover we rijden, werd aangelegd door het Nieuw-Zeelandse leger, om alle filmploegen in staat te stellen naar de locatie te kunnen rijden. Nu maakt de boer er dankbaar gebruik van om snel de uiteinden van zijn land te bereiken. Het landschap is prachtig en doet inderdaad erg aan De Gouw denken. Dan draaien we een hoek om en daar ligt het: Hobbitstee. Het ziet er niet meer precies zo uit als in de film. Het contract met de filmmaatschappij brengt met zich mee dat er niets aan de status quo van de locatie mag worden veranderd. Zo mag deze niet verder worden aangekleed, mogen de begeleiders zich niet als Hobbits verkleden en meer van dat soort zaken. De frontjes van de Hobbitholen mocht wel van een nieuwe laag multiplex worden voorzien, omdat ze aanvankelijk waren gebouwd om niet veel langer dan een jaar mee te gaan. Het maakt mij allemaal niets uit, mijn hart klopt sneller dan ik eigenlijk wil toegeven. Dit is Hobbitstee! Ik loop zo snel de heuvel op dat ik ervan hijg. De ondergaande zon zet het geheel in een mooie gloed. Vanaf de ronde voordeur van Balingshoek hebben we een prachtig uitzicht over de omgeving. We zien het meer waaraan de molen lag, de grote feestboom waaronder Bilbo zijn afscheidsspeech hield en in de verte de heuvels waarover Frodo en Sam vertrokken naar het land Mordor. En daarvoor hoef je op deze plek niet eens zo heel veel fantasie te hebben. Wel voor de binnenkant van het Hobbithol. Die opnamen werden in de studio in Wellington gemaakt, dus we kunnen alleen bij de ronde deur poseren. We hebben alle tijd, het komt eigenlijk erg goed uit dat er geen andere toeristen zijn.

Tekst loopt door onder gallery

Tevreden laten we ons terugrijden naar Matamata, waar de campervan op ons wacht. Niet zo comfortabel als een Hobbithol, maar goed genoeg om ons aan die andere liefhebberij van Hobbits te wijden, het tot ons nemen van drank en spijzen. En nu we het toch over Hobbits hebben, hieronder een collage van alle overige Lord of the Rings filmlocaties die we tijdens ons bezoek aan Nieuw-Zeeland hebben aangedaan.

Rotte eieren

aldert — Thu, 01 May 2008 12:58:47 +0000

Als we wakker worden aan de oevers van het Taupo meer, is het mooi weer. We zijn goed gestemd, want vandaag gaan we één van de hoogtepunten van het Noordereiland bezoeken, de plaats Rotorua, bakermat van Maori cultuur en van veel vulkanische activiteit. Vol goede moed rijden we noordwaarts. Al gauw begint het te regenen. Het blijkt een voorteken van wat ons verderop te wachten staat. We stoppen bij de Craters of the Moon. We zien de rookwolken al van veraf de lucht in kringelen. We zijn teleurgesteld als blijkt dat we voor de toegang moeten betalen. Dan maar een foto van afstand, er is immers nog veel meer vulkanische activiteit in de omgeving. Als we verder rijden, blijkt dat de Nieuw-Zeelanders om zo ongeveer elke blubberende poel een hek hebben gezet en veel dollars vragen om naar binnen te mogen. Dat gaat ons te ver. Natuur behoort gratis te zijn, vinden wij, zeker in een land als dit, waar bijna alleen maar natuur te vinden is. Bovendien is het vrij vervelend aan het regenen, en dat verhoogt de feestvreugde natuurlijk niet. Uit de folders die we bij ons hebben, blijkt dat de diverse Maori musea vooral gewijd zijn aan de kunst van het houtsnijwerk. Dat zagen we al in overvloed in het Te Papa museum in Wellington, dus we rijden direct door naar Rotorua, het centrum van vulkanische activiteit. Als we uitstappen, overheerst de geur van rotte eieren. Dat hier mensen zijn gaan wonen! We wandelen het stadspark in, de enige plek waar een aantal gaten waar stoom uit komt gratis voor het publiek toegankelijk is. Snel hoppen we van de ene put naar de andere. Niet te lang, want het stinkt en het regent, een hopeloze combinatie. In de auto kijken we elkaar aan. Veel te snel klaar hier. En waarheen dan? We zijn het snel eens. De weg gaat verder, niet eindeloos, maar naar de plaats Matamata. Het schijnt dat daar nog Hobbits wonen.

Mist op Mount Doom

aldert — Wed, 30 Apr 2008 16:35:16 +0000

Na een paar dagen op het Noordereiland te hebben rondgezworven kunnen we in elk geval zeggen dat het wat drukker en levendiger is dan het Zuidereiland. Dat merken we op de grotere weg vanaf Wellington, waar we vaker door andere auto’s worden gepasseerd. Op Koninginnedag rijden we dwars door het vulkanische binnenland, waar het weer stukken rustiger is, in de richting van het Tongariro nationaal park. Het Noordereiland heeft minder hoge bergen dan het zuiden, maar het landschap is ook hier erg mooi. In Tongariro staat de Mount Ngauruhoe vulkaan, onder de Tolkien fans beter bekend als Mount Doom. Helaas is de top van deze berg in de wolken gehuld en volgens de mevrouw van het informatiecentrum blijft dat de komende twee dagen zo. Toch besluiten we een wandeling te maken in de omgeving. Hier en daar staan nog naaldbomen, maar verder is het landschap kaal. Tot onze verrassing groeit er hei en zien we echte vliegenzwammen. Tussen de korte buien door stappen we lekker door. Een prachtige waterval is onze beloning. Volgens de weerberichten blijft het nog een paar dagen slecht weer, maar er breekt tussen de buien met steeds meer regelmaat de zon door.

Tekst loopt door onder gallery

Vanaf het Tongariro National Park is het een uurtje rijden naar het Taupo meer. Als we daar arriveren, is het ineens weer warm en schijnt de zon volop. Men zegt dat de voorspelling van het weer in het Nieuw-Zeeland het aller moeilijkst is. Dat zal zo zijn, wij pakken de stukjes zon die we tegenkomen zoveel mogelijk mee. Het is in elk geval in de nachten niet langer koud, dat is toch het voordeel van steeds een stukje noordelijker rijden. De camping is wat drassig door recente regen. We vinden het er ook een beetje shabby, we hebben het idee dat hier de nodige permanente bewoners zijn, maar de oevers van het meer zijn niet ver weg en het zonnetje schijnt.

Dutch Deli

aldert — Tue, 29 Apr 2008 18:33:57 +0000

We zijn al ruim tien maanden op reis en Koninginnedag nadert. Een combinatie die vraagt om het nodige nationalisme. Nieuw-Zeeland blijkt daarvoor een goede locatie, al was het maar omdat in Nieuw-Zeeland elke vorm van oorspronkelijke cultuur lijkt te ontbreken. In enkele supermarkten ontdekten we zo nu en dan al iets van een Hollands schap; lang leve de emigranten uit de jaren ‘50. Hagelslag, Bolletje beschuit en Zaanse mayonaise reizen sindsdien mee in de campervan. De Nederlandse eigenaar van Dutch Deli in het dorpje Bulls maakt het echter helemaal bont. In 1976 vestigde hij zich hier en kennelijk heeft hij wat moeite om zich van zijn vaderland los te maken. We zijn de winkel nog niet binnen of hij zet André van Duin voor ons op. Dik voor Mekaar knalt door de zaak. Als we zeggen dat we meer gecharmeerd zijn van Johnny Jordaan blijkt dat ook geen enkel probleem te zijn. Amsterdam herinnert hij zich nog goed, al wordt duidelijk dat hij al een tijdje weg is als hij spreekt over de ‘nieuwe RAI’ en het Hoofddorpplein (ons oude buurtje) als het eindpunt van lijn 2. Overal om ons heen zien we klompen, tegeltjes van Delfts blauw en meer van dat soort zaken. Maar de non-food interesseert ons niet heel erg. In het food gedeelte van de winkel ontdekken we de producten waar we al enkele weken tevergeefs op jagen. Zoals Calvé pindakaas, Amsterdamse uien en King pepermunt. Een stukje Old Amsterdam kunnen we ook niet laten liggen. Dan zijn er vele producten die we niet per se hoeven aan te schaffen, maar waarvan ons hart wel sneller gaat kloppen. Wat te zeggen van poffertjesmix, Hollandse drop, Droste chocolade, rookworst, zuurkool, bokkepootjes, griotten, Douwe Egberts koffiefilters en krakelingen. Allemaal zomaar binnen handbereik. Ga ook maar eens maandenlang het kikkerlandje uit, heus, je mist dat soort dingen op het moment dat je ze weer ziet. Goed gehumeurd lopen we met een gevuld boodschappentasje weer naar buiten. Een paar minuten verderop is in het ‘Bulls Museum’ te zien hoe een ‘normale’ winkel in Nieuw-Zeeland er in de jaren ’50 uitzag. Dat pikken we ook meteen maar even mee. We zijn er nu toch, tenslotte.

Tekst loopt door onder gallery

Geconfronteerd met al het ‘Hollandsch Erfgoed’ in de Dutch Deli winkel hebben we in elk geval besloten dat we Koninginnedag moeten vieren. Bij de door een Nederlander gebouwde molen in de plaats Foxton ontdekken we een magazine voor geëmigreerde Nederlanders. Er blijken door de ambassade gratis borrels te worden georganiseerd. Dat spreekt ons uiteraard erg aan, al hebben we niets (oranje) om aan te trekken. Helaas is geen enkele receptie in de buurt. Wellington hebben we al achter ons gelaten en Auckland is nog te ver weg. Jammer, maar helaas. We weten ons altijd onmiddellijk aan de omstandigheden aan te passen en besluiten dat het vieren van K-dag ook weer niet heel erg noodzakelijk is. Dat voorkomt teleurstellingen. We zijn tenslotte niet in Amsterdam, dus het maken van het bekende rondje Vondelpark is er niet bij. Daarbij zijn we eigenlijk ook nog Republikein. Het heeft hier in Nieuw-Zeeland meer zin om je af te vragen wanneer Elizabeth jarig is, want dit land behoort tot het Britse Gemenebest. Er zit dan ook niets anders op dan ons met nog meer overgave dan anders tegoed te doen aan met dikke roomboter besmeerde beschuiten en boterhammen, bestrooid met hagelslag en Calvé pindakaas. Mergpijpjes begeleiden de koffie en de laatste stukjes oude kaas bewaren we voor bij de wijn. Leve de Hollandsche Export!

De molen in Foxton en genieten van de buit

Maori Te Papa

aldert — Sun, 27 Apr 2008 19:16:37 +0000

Onze eerste kennismaking met het Noordereiland is de hoofdstad Wellington. De stad ligt aan een baai en heeft een aantal hoge gebouwen. Helaas is het weer omgeslagen en regent het. We zoeken onze toevlucht in het (gratis) Te Papa museum, dat gewijd is aan de geschiedenis van Nieuw-Zeeland. Het is een groot gebouw vol hoeken en gaten, dat een paradijs voor kinderen blijkt te zijn. Het doet een beetje denken aan Nemo, met een aardige expositie over het ontstaan van vulkanen, iets waar Nieuw-Zeeland bezaaid mee is. Van de Maori overblijfselen zijn we wat minder onder de indruk. Ze schijnen al zo’n 1000 jaar in Nieuw-Zeeland te wonen, maar hebben weinig echt indrukwekkends achtergelaten. Veel meer dan replica’s van de hutten waarin ze woonden en wat houtsnijwerk zien we niet. Toch vreemd, de Cambodjanen bouwden zo’n 800 jaar geleden Angkor Wat. We vragen ons af waarom iets dergelijks ook niet hier is neergezet. Het oudste gebouw in Nieuw-Zeeland dateert uit 1822 en werd nota bene door een Europeaan gebouwd. Waren de Maori soms lui? De nazaten die we op straat en in de supermarkten tegenkomen, maken in elk geval niet een erg fitte indruk. Gekleed in joggingbroeken en zonder uitzondering met overgewicht. Forse types, zeg maar.

Tekst loopt door onder gallery

We laten Wellington na een dag achter ons en rijden noordwaarts. Dat zou in dit deel van de wereld betekenen dat je het mooie weer tegemoet rijdt, maar nu even niet. Na bijna drie weken met vooral mooi weer, is een periode van regen aangebroken. Volgens de locals is dat hard nodig, want het schijnt nogal droog te zijn geweest de laatste tijd. Een dag na de drukte van Wellington kamperen we alweer gratis in het midden van niets op een DOC-camping (dat staat voor ‘Department of Conservation’), waar de enige luxe een compost wc is. Behalve wijzelf is er verder helemaal niemand. De plek heet Otaki Forks en ligt midden in een bos. In de nacht is het pikdonker en de regen klettert op het dak van de campervan. Als Els er even uit moet, kan ze in het donker en vanonder de paraplu de camper niet meteen terugvinden. Pas als ik een licht aandoe, blijkt dat ze precies de verkeerde kant op wandelde. Avontuurlijk is het wel.