We voelen ons meer dan uitstekend. Wel hebben we tegenstrijdige gevoelens. We vragen ons af wat we van Nederland zullen vinden. Positieve aspecten zijn er zeker: het voorjaar is in aantocht en het merendeel van onze familie en vrienden woont er. We verheugen ons op het weerzien. Na een weekje logeren in Oud Zuid betrekken we ons nieuwe appartement. Prettig om een tijdje niet uit een rugzak te leven. Ook hoeven we ons niet langer af te vragen waar we gaan slapen. We hebben nog geen idee wat we in Nederland gaan doen, maar dat is van later zorg. Op het strand bij het Karmakamet hotel maken we onze laatste filmopname van deze reis en strijken we de vlag.

Tekst loopt door onder gallery

Tijdens deze laatste twee weken op Koh Samui maakten we ook nog de nodige filmopnamen. We hebben ze in twee delen geknipt. De eerste speelt zich af rondom het Hutcha resort, waarin Els een rondleiding verzorgt, er bewegende beelden van het restaurant van ‘Mama’ zijn en we zelfs een tripje met een scooter maken, al lijkt Els daarbij niet helemaal tevreden te zijn. Het tweede deel is opgenomen in het Karmakamet hotel, waarin we ons vooral rondom het zwembad begeven, Aldert bijna zijn leesboek verliest en er de nodige bespiegelingen op de terugkeer naar Nederland worden losgelaten.

Koh Samui is een verademing in vergelijking met Phuket. In oktober 2008 verbleven we al een keer in het Hutcha resort in Maenam. Dat beviel dermate goed dat we er zijn teruggekeerd. De staf herkende ons nog en we hebben deze keer zelfs een nog betere bungalow dan de vorige keer. Het is een waar paradijs. Het is er rustig, de zon schijnt volop en de sfeer in de straatjes rondom ons resort is op en top Thais. Een oudere Thaise vrouw kookt dermate voortreffelijk dat we er bijna elke dag iets gaan eten. Kortom, de ideale locatie om de laatste twee weken van onze reis door te brengen. Gelukkig hebben we daar alle energie voor, want met onze gezondheid gaat het weer helemaal goed.

De vreugde over de verdwenen koorts bij Els is van korte duur. Een dag later is het alweer mis. We besluiten om niet langer in Varkala te blijven en noordwaarts naar Fort Cochin te reizen. Dan zijn we nog maar een twee uur durende vlucht van Mumbai verwijderd. Op zondagochtend worden we door een taxi naar het busstation van Kollam gebracht. Er zouden vanuit die plaats luxe bussen naar Fort Cochin rijden, maar eenmaal op het busstation blijkt dat er alleen maar oude, gammele bussen zijn. De rit duurt ruim drie uur. Toch overleeft Els het zonder al te veel problemen. De reden blijkt niet veel later. De koorts is tot onze verrassing wederom weg. We begrijpen er steeds minder van. De eigenaar van ons laatste onderkomen in Varkala runt ook een Bed & Breakfast in Cochin. Omdat we niet van plan zijn langer dan een nacht te blijven hebben we daar een kamer laten boeken. We gaan nu voor het gemak. De kwaliteit blijkt echter bedroevend en een ontbijt is er ook al niet, ondanks de naam. We vragen ons die avond af of we niet alsnog een paar dagen rustig aan moeten doen. Die nacht voel ik mezelf steeds warmer worden. Toch maar eens de temperatuur meten. Het is een strakke 39.0. Klein Nulletje Cee. We zijn acuut depressief. De volgende morgen blijkt mijn koorts weer wat gezakt, maar is het bij Els opnieuw mis. We besluiten dat we niet langer mogen treuzelen. We moeten grondig worden onderzocht. Een ziekte als dengue gaat vanzelf over, maar er zijn nog vele andere mogelijkheden.

Tekst loopt door onder gallery

We besluiten naar Bangkok te gaan, omdat de medische zorg daar op een zeer hoog niveau staat. India kan ons verder gestolen worden. We reizen nu twintig maanden. Nooit werden we ziek, behalve de twee keer dat we in dit land waren. Ergens vinden we het ook wel jammer, want we hadden deze keer geen last van het eten en zelfs de mensen in het zuiden vielen ons mee. Maar Els heeft al een week koorts en dat is niet goed. Het blijkt lastig om meteen dezelfde dag te vertrekken. We kunnen pas voor een dag later boeken. We nemen onze intrek in een substantieel beter hotel. Het ging net zo lekker met het budget in India, maar nood breekt wet. De middag voor ons vertrek hebben we allebei zomaar een korte opleving. Een paar uur lang geen koorts. We besluiten nog een rondje door Fort Cochin te lopen. Het is immers een van de hoogtepunten in Kerala. Volgens de Lonely Planet zou je hier de zucht van verlichting kunnen horen die de reizigers slaken als ze deze oase van rust betreden. Eerlijk gezegd ontgaat ons dat volledig. De oude koloniale huizen zijn zwaar in verval. Ook andere reizigers lijken rond te lopen met de vraag ‘is dit het nou’ op hun gezicht. Omdat we de Taj Mahal niet gaan halen maken we hier de vlagfoto. De Indiase kinderen kleuren ook goed. Een paar uur later stappen we in een taxi die ons naar het vliegveld van Cochin zal brengen, 40 kilometer verderop, voor de binnenlandse vlucht naar Mumbai. Daar zullen we midden in de nacht overstappen op het vliegtuig naar Bangkok. Zodra we rijden neemt de koorts weer toe.

Met onze laatste krachten namen we in Cochin nog twee filmpjes op. Die kun je hieronder bekijken.

Tekst loopt door onder gallery

Driemaal is scheepsrecht, zegt men. Wat betreft onze slaapplekken in Varkala klopt dat. Eindelijk hebben we een rustige plek, waar ’s ochtends niets anders te horen is dan het gefluit van de vogels en het mekkeren van een schaap. Jammer genoeg kan Els er niet van genieten. De koorts stijgt naar bijna 40 klein nulletje cee. We vermoeden een aanval van dengue. Alle verschijnselen lijken te kloppen: koorts, heftige hoofdpijn en een pijnlijk gevoel in de spieren als bij griep. Het is al een paar dagen mis, dus tijd voor actie. Volgens de Lonely Planet is het beste ziekenhuis van India te vinden in Mumbai. Ik informeer bij de eigenaar van ons guesthouse naar de mogelijkheden in Varkala. Er blijkt een laboratorium te zijn waar je bloed kunt laten checken. Dat is misschien een optie. De eigenaar regelt een autorickshaw die ons heen en weer naar het lab in Varkala zal brengen. Voorzichtig schuifelt Els naar buiten. De rit duurt een klein kwartier. Bij het lab aangekomen zinkt de moed ons al enigszins in de schoenen. Het ziet er niet bepaald uitnodigend uit. Sterker, de dames willen geen bloed afnemen omdat we geen brief van een arts bij ons hebben. De chauffeur biedt aan om ons naar het ziekenhuis te brengen. Vooruit dan maar. We rijden weer een stukje en stoppen enkele minuten later opnieuw. We vragen ons nog even af of we op de goede plek zijn, maar de chauffeur maakt aan alle twijfel een einde.
‘Hospital!’ knikt hij bevestigend.
Als we al dachten in de derde wereld te zijn beland dan weten we het nu zeker. Wat een enorme vieze puinhoop. Beelden van ziekenhuizen in Afrika schieten door mijn hoofd. Dit lijkt niet zo heel veel anders. Door een opening in een raam zien we twee bedden staan. Het ziet er ronduit smerig uit. Ik kijk even naar Els, die van de aanblik alleen al zienderogen lijkt op te knappen. De dokter blijkt niet aanwezig. Lunchpauze of aan het opereren, dat wordt ons niet helemaal duidelijk. Misschien over een uur of twee. Willen we wachten? Maar Els heeft al besloten. Weg hier, terug naar het guesthouse. Die middag maken we een noodplan. In Trivandrum kunnen we het vliegtuig naar Mumbai nemen, binnen 24 uur zijn we dan bij het beste ziekenhuis van India. We wachten eerst nog even af hoe de dag en avond verder verloopt. Rond etenstijd meten we een temperatuur van 39.7 graden. Niet bepaald geruststellend, het noodplan wordt steeds waarschijnlijker. Maar twee uur later begint de koorts zomaar te zakken. Midden in de nacht hoor ik een vreugdekreet uit de badkamer komen. Els heeft een zelfmeting gedaan en 37.7 geconstateerd. De volgende morgen is dat gezakt naar 37.5. Voorlopig dus geen noodplan. We kunnen samen weer koffie met gebakken eieren aan de boulevard gaan eten. De opluchting is groot. Vraag blijft wat er aan de hand is geweest en waarom de koorts na vier dagen zomaar ineens is gezakt. Was het de aanblik van dat ziekenhuis? Misschien is de menselijke geest wel sterker dan wij allemaal denken. In elk geval gaan we van schrik nog maar een paar dagen extra zinloos naar de zee staren.

22.30 uur
Na een laatste diner bij ons favoriete rooftop restaurant en nog een uurtje relaxen op onze kamer wandelen we naar het Railway Station van Madurai. Op straat is het nog steeds een drukte van belang. Het kost ons wat moeite om de hoofdweg over te steken en het plein voor het station te bereiken. Overal zitten mensen. Of het reizigers zijn of daklozen kunnen we niet direct zien. In de stationshal is het zo druk dat we er bijna niet doorheen komen. Gelukkig hebben we gisteren een kaartje voor een sleeper bemachtigd. Nu alleen nog uitzoeken vanaf welk perron de trein vertrekt.

23.00 uur
Perron 3 is bijna net zo druk als de stationshal. We realiseren ons dat de mensen op het stationsplein vermoedelijk allemaal reizigers zijn geweest. Op het andere perron rolt een trein binnen. Ruim voordat deze tot stilstand komt worstelen honderden Indiërs zich al door de deuren en ramen naar binnen. In de rijtuigen met tweede klas zitplaatsen geldt free seating, dus het is daar vechten om een plaatsje. Met open mond staren we naar dit pandemonium, maar tijd om iets te fotograferen of te filmen krijgen we niet, want op dat moment arriveert onze eigen trein. We blijken ons bij de wagons van de zitplaatsen te bevinden, want ook rondom ons barst een ware veldslag los. We kiezen zoveel mogelijk het midden van het perron en lopen net zo lang door totdat we de wagon met het opschrift S3 zien. Ondanks dat de plaatsen in een sleeper wagon gereserveerd zijn proberen de Indiërs ook hier als eerste naar binnen te komen. Als we bij de wagon aankomen, worden de deuren net van het slot gehaald. De lichten zijn nog uit en in het donker vinden we bijna op de tast onze plaatsen, nummers 1 en 2.

23.15 uur
We hebben ons geïnstalleerd en al meteen bij het plaatsnemen realiseren we ons dat we een grote fout hebben gemaakt. Onze plaatsen zijn direct naast de toiletten en dat is te ruiken. Het stinkt, de geur is niet te harden. Tot hilariteit van de Indiërs die rondom ons zitten houden we onze buff voor onze neus. We proberen met tijgerbalsem de lucht te verdrijven, maar dat is tevergeefs. Dan vertrekt de trein. Hij rijdt de goede kant op, stank technisch, want naarmate de minuten verstrijken zakt de vieze lucht langzaam weg. Totdat we weer bij een station stoppen, dan keert de stank onverbiddelijk terug.

24.00 uur
De bedden zijn uitgeklapt en we proberen wat te slapen. Alhoewel, bedden. Een plank is een betere omschrijving. We reisden dagenlang met de Transsiberië Express, en sliepen ook in de nachttreinen van China, Thailand, Iran en Turkije. We mogen onszelf met recht ervaren treinreizigers noemen, maar zo slecht lagen we nog nooit. Zelfs de nachtbussen in Vietnam zijn beter. In de sleeper klasse is geen beddengoed dus de hoofden worden op koffers of tassen gelegd. Voor de Indiërs zo te zien geen probleem. Het bed naast ons wordt zelfs gedeeld door een moeder met haar volwassen dochter. Vriendelijk zijn ze allemaal wel en we worden bijna niet aangestaard. Dat is tenminste nog iets.

00.45 uur
De wagon is opgebouwd uit stapelbedden van telkens drie, dwars op de rijrichting zoals in een couchette, maar dan zonder deuren. Langs het gangpad zijn ook nog eens drie bedden boven elkaar, ditmaal met de rijrichting mee. Op die plekken hebben zich twee moslim mannen geïnstalleerd. Ze zijn gekleed in lange jurken en hebben baarden die een Taliban niet zouden misstaan. Een zwaar uitziende koffer is met kettingen aan het onderste bed geketend. Ik ben half weggedoezeld als ik zie dat de beide mannen zijn vertrokken. De bedden zijn helemaal leeg. Alhoewel, niet helemaal, blijkt als ik even later na veel aarzeling toch maar eens naar de wc ga. De koffer ligt nog steeds vastgeketend aan de kettingen. Els heeft het ook gezien. De conducteur is in geen velden of wegen te bekennen en de meeste Indiërs zijn in diepe slaap. Els legt haar oor tegen de koffer.
‘Er tikt niks’, meldt ze.
We vragen ons een paar minuten af wat we hiervan moeten vinden. Er wordt immers wel eens een trein opgeblazen in dit land, en die baardapen hebben hun koffer achtergelaten. Twee meter bij ons vandaan! Of hebben we te veel Ludlum en Forsyth gelezen? Ik besluit actie te ondernemen en ga op zoek naar de conducteur. Die zit enkele wagons verderop een glaasje thee te drinken. Ik weet niet of hij mijn vraag begrijpt, maar hij loopt gewillig met me mee. Ik wijs op het lege bed en de koffer en dan begint hij breed te grijzen. De koffer is van hemzelf! Kennelijk hadden die mannen hem geholpen bij het vastketenen. Hij bedankt me uitvoerig voor mijn bezorgdheid.

03.30 uur
Slapen is bijna onmogelijk. De bank is ongehoord hard en zelfs ik krijg last van mijn rug. De trein staat regelmatig stil, met als gevolg dat de stank uit de wc, die steeds erger lijkt te worden, weer tot de wagon doordringt. Een ander bed zoeken is geen optie. De Indiërs zitten zelfs in het gangpad in lotushouding te slapen.

04.30 uur
De trein staat weer eens stil. Te laat merk ik dat de deuren naar het perron wijd open staan. Een ware plaag muggen is de wagon binnengedrongen. Ze vergrijpen zich massaal aan mijn voeten en enkels. Els begint als een waanzinnige muggenspray rond te sproeien.

05.30 uur
Het is nog zeker een uur tot Trivandrum, maar onze overburen zijn al wakker. Ook de baby die erbij hoort. Het jochie moet gevoederd worden en dat gaat met veel gekrijs, gerochel en gejammer gepaard. We besluiten dat we het bed beter kunnen opklappen, slapen (herstel: blijven liggen) heeft geen enkele zin meer.

06.40 uur
Precies op tijd rolt de trein het station van Trivandrum binnen. Onze bovenbuurvrouw op het derde bed is ook een bleekgezicht, ze heeft met niemand een woord gewisseld. Wat er precies aan vooraf ging weten we niet, maar kennelijk heeft een Indiër haar in de billen geknepen terwijl ze haar tas van het bovenste bed haalt. Onmiddellijk en zonder aarzelen slaat ze de man enkele keren hard in zijn gezicht. Een ware scheldpartij is het gevolg. Dat heeft ze vaker gedaan.

07.00 uur
Volgens iedereen vertrekt de bus naar Varkala om zeven uur vanaf de plek waar wij nu staan. Vele bussen rollen binnen, maar steeds schudt de chauffeur ‘nee’ op onze vraag of hij naar Varkala gaat.

07.25 uur
Een vriendelijke jongeman meldt dat de bus naar Varkala over vijf minuten vertrekt.

08.05 uur
De bus naar Varkala vertrekt. Er is plek genoeg en we installeren ons voorin. De rit zal ruim een uur gaan duren.

08.30 uur
We rijden langs een of ander festival, er is een soort parade gaande, en we zien hoe een Indiër in trance is opgehangen aan scherpe metalen haken. We zagen dat eerder deze week al op televisie en zapten toen maar snel weg. Het live beeld blijft nog lang op ons netvlies hangen. De conducteur swingt mee op de dreunen van de muziek.

09.15 uur
De bus doet er kennelijk toch iets langer over. Els heeft de nacht in de trein maar nauwelijks overleefd en zit wit weggetrokken uit het raam te staren. Ze mompelt iets over het inzetten van de eerste joker. We hebben met elkaar afgesproken dat er ten minste drie jokers moeten worden ingezet voordat we uit India mogen vertrekken. Een joker betekent: ik wil nu echt weg. Het lijkt erop dat de eerste er aan zit te komen.

09.45 uur
We zijn aangekomen in Varkala. Met de rugzakken op wandelen we naar het strand. De meeste guesthouses liggen boven aan de kliffen die hier zijn. We beklimmen de vele trappen en beginnen de zoektocht naar een slaapplaats.

10.00 uur
Sneller dan verwacht vinden we een kamer in een guesthouse van een vriendelijke jongeman. Het heet Arabian Soul. Het is een beetje te duur, maar er is gratis wifi, daar gaan we straks vast van opknappen.

11.15 uur
We hebben na het inchecken eerst een ontbijt tot ons genomen en moeten nu echt een paar uur gaan slapen. We zijn uitgeput. We nemen een koude douche en ploffen neer op het matras. Er is iets mis. Ik voel allemaal kuilen en gaten. We tillen het matras op. De houten bodemplank blijkt doorgezakt. Hier kunnen we niet op liggen. We halen de eigenaar erbij die zich een hoedje schrikt. Jammer genoeg heeft hij geen andere kamer voor ons en hij stelt voor een timmerman te bellen. We kunnen uiteraard ook naar een ander guesthouse op zoek, maar daar hebben we de kracht niet meer voor. Hij belooft ons dat het niet langer dan een uur gaat duren.

11.50 uur
De eigenaar heeft de klus zelf geklaard en zelfs een extra matras op het bed gelegd. We ploffen voor de tweede keer neer en vallen onmiddellijk in slaap.

17.00 uur
We zitten met een biertje in een luie stoel en kijken uit over de zee. De zon begint langzaam een oranje gloed te krijgen. De uitbater van het etablissement heeft een gigantische tonijn gevangen. Die gaat straks op de barbecue. Het moment is gekomen. Ik informeer of Els de eerste joker gaat inzetten. Het blijft even stil. Dan schudt ze van nee.
‘Laten we om te beginnen maar eens een paar dagen hier blijven’, zegt ze tenslotte, terwijl ze een grote slok bier neemt. De joker blijft voorlopig nog even onderin de tas.

Tekst loopt door onder gallery

Na drie dagen houden we het in Madurai voor gezien. We boeken de nachttrein naar Trivandrum. Op naar de kust van Kerala. Vanaf een van onze favoriete rooftop restaurants kijken we nog een keer uit over de stad. Met Zuid-Oost Azië heeft India eigenlijk niets te maken. Het beeld doet meer denken aan Beiroet. Of Teheran. Kortom, Arabisch. Maar de oproep tot het gebed die we hier uit een enkele moskee in de verte horen valt natuurlijk in het niet bij het gegalm in die andere steden. In dat opzicht is het in India heerlijk rustig. Behalve dan het onverwachte festival dat gisteravond op nog geen 200 meter van ons hotel plaatsvond. Luister maar even mee.