Nepal – WereldOpReis

Namaste Nepal

aldert — Thu, 01 Nov 2007 15:41:00 +0000

We hebben na rijp beraad besloten om niet langer in Nepal te blijven, omdat we geen trekking gaan maken. Met een korte binnenlandse vlucht vliegen we over twee dagen eerst richting de oostgrens van het land. Dat bespaart ons een hectische en levensgevaarlijke nachtelijke bustocht van 20 uur. Daarna volgt een korte rit richting de grens met India, die we wederom wandelend mogen oversteken, waarna zullen we doorreizen naar Darjeeling. Het India avontuur kan dan beginnen. De eerste kennismaking met India hebben we inmiddels achter de rug. De gang van zaken rondom het verkrijgen van het Indiase visum is een ware aanslag op de zenuwen en het geduld. Nadat we de eerste ronde hadden overleefd (het invullen van een faxformulier om de vereiste toestemming voor de visum aanvraag te krijgen) melden we ons vier dagen later voor de tweede keer bij de ambassade. Dit keer zijn we gewaarschuwd. Om half zes in de ochtend nemen we een taxi om een nummer te halen. Dat is overigens makkelijker gezegd dan gedaan. Vlakbij ons guesthouse staat een taxi geparkeerd, maar de chauffeur ligt in de auto te slapen. We moeten heel wat keren op het raam kloppen voordat hij wakker wordt en bereid is de rit aan te nemen. In elk geval levert deze inspanning ons de volgnummers 12 en 13 op. We zijn niet eens de eersten! De nummers staan op flesdoppen gegrafeerd en garanderen de volgorde waarop je de ambassade mag betreden zodra die open gaat.

Na deze zeer vroege excercitie gaan we weer terug naar het guesthouse om nog even wat te slapen, waarna we om precies half tien opnieuw voor de poort van de ambassade staan. We kunnen vlot naar binnen en hebben bij het loket slechts tien mensen voor ons in de rij. Even is er nog wat stress, omdat we voor het Sikkim permit een nieuw formulier moeten invullen. Kortom, de rij verlaten, maar er zo snel mogelijk weer in, we mogen daarbij voordringen. Twee Fransen vinden dat geen goed idee en protesteren heftig. Jammer voor hen, de loketmeneer heeft het ons toegezegd. Precies een uur later verlaten we tevreden de ambassade. De aanvraag is gedaan, op naar een welverdiend ontbijt! Nog diezelfde middag kunnen we het visum afhalen. Er staat alweer een lange rij, maar dat blijkt deze keer niet nodig. De ambtenaar roept naam voor naam af, met alle hectiek rondom het loket tot gevolg. Wederom een uur later zijn we de trotse bezitters van een visum dat zes maanden geldig is, inclusief de permit voor Sikkim. We zijn klaar voor India.

Kora rond de Bodnath

aldert — Mon, 29 Oct 2007 18:20:00 +0000

Nadat we enkele uren in de zon naar de lijkenverbranding ceremonies van de Hindu’s hebben gekeken verplaatsen we ons naar de Bodnath, dat een van de grootste stupa’s ter wereld is en de plek waar de meeste Tibetanen in Kathmandu samenkomen. Het is een wandeling van slechts 20 minuten, dus dat laat zich makkelijk combineren. De Bodnath ligt eveneens aan de rand van Kathmandu in een wijk waar veel Tibetanen wonen. We kregen de tip vooral aan het einde van de middag te gaan, omdat dan veel Tibetanen de kora doen, de heilige rondgang rondom de stupa. Altijd met de klok mee. We worden niet teleurgesteld. Als we aankomen, lopen al aardig wat Tibetanen hun rondjes, inclusief een groot aantal monniken. Naarmate de schemering langzaam intreedt, wordt het steeds drukker.

Tekst loopt door onder gallery

download <\/a> and watch with your favorite video player! <\/video>"}},"inView":false,"email_subject":"Check out this awesome image !!","email_message":"Here is the link to the image : %%image_link%% and this is the link to the gallery : %%gallery_link%%","lightbox":"fancybox"}">

De Bodnath zou natuurlijk de uitgelezen plek zijn om in dit land onze WereldOpReis vlag te hijsen, maar laten we die nou net vandaag vergeten zijn mee te nemen. Gelukkig hebben we de visitekaartjes wel bij ons. Nadat we de stupa hebben beklommen brengen we ook nog een kort bezoek aan een van de kloosters rondom het plein. Het geluid van de toeters lokt ons naar binnen. Daar worden we hartelijk ontvangen, na een kleine gift worden we gezegend en genieten we nog even van de gebeden. Tot slot wandelen we een stukje met de pelgrims mee, slingeren aan de gebedsmolens en zien de zon achter de stupa ondergaan. Het is een mooi gezicht. We voelen ons bijna weer in Tibet, al blijft deze kora een beperkte uitvoering van die rondom de Jokhang tempel in Lhasa. Maar dat is dan ook het heilige der heiligen.

Heilig vuur

aldert — Mon, 29 Oct 2007 13:49:00 +0000

Kathmandu is een stad van tegenstellingen. Hindoeïsme is het belangrijkste geloof, met zijn vele tempels, bijna elke straat heeft er wel een. Daarnaast wonen er ook veel gevluchte Tibetanen, die uiteraard Boeddhist zijn en dus hun eigen tempels en kloosters hebben. We bezoeken vandaag eerst de traditionele lijkenverbranding bij de Pashupatinath tempel, een bijzonder heilige plek voor Hindu’s. Met een taxi trotseren we het drukke verkeer. Pashupatinath ligt iets buiten het centrum. Als we rond het middaguur arriveren, is het er nog vrij rustig. We wandelen wat rond. De diverse tempels mag je niet in, dat mag alleen als je Hindu bent, en dat zijn we niet, dus die slaan we over. Het belangrijkste gebeuren vindt echter niet in de tempels plaats, maar aan de oevers van de Bagmati, een voor Nepalezen heilige rivier, die dwars door Pashupatinath stroomt. Zowel de tempel als de rivier worden gezien als heilig. Niet verrassend dus dat veel Hindoestanen er heel veel voor over hebben om daar te worden verbrand. Naast het water staan de zogenoemde crematie-ghats: grote, hoge plateaus waarop de overledene voor het oog van familie, vrienden, geïnteresseerden én toeristen wordt verbrand. Hoe dichter bij de Pashupatinath en de rivier, hoe beter. En duurder, daarom is deze plek eigenlijk alleen bestemd voor de rijkere bevolking.

Tekst loopt door onder gallery

We nestelen ons aan de overzijde van de ghats en wachten op de dingen die komen gaan. Langzaam wordt het drukker, lichamen worden aangevoerd. Het is een indrukwekkend gezicht. Een op het oog nog zeer jonge vrouw wordt bij het water gelegd, haar vermoedelijke man wijkt niet van haar zijde. We zien drie jonge mannen rondom het lichaam van hun vader. Hij is gewikkeld in oranje doeken. De jongens laten zich eerst kaalscheren, waarna het lichaam voorzichtig op een van de ghats wordt gelegd, waar al een indrukwekkende stapel hout en stro klaarligt. Regelmatig wordt het lichaam besprenkeld met heilig water uit de rivier. Na het nodige ceremonieel wordt de stapel aangestoken en worden de lijken verbrand. Het klinkt misschien gek, maar al met al is het een sereen gebeuren. We zijn ervan onder de indruk en blijven een hele tijd in verwondering naar het schouwspel kijken.

Apen bij de tempel

aldert — Sun, 28 Oct 2007 20:00:00 +0000

Swayambunath is een tempel op een heuvel die over Kathmandu uitkijkt. Het is niet ver wandelen vanaf het centrum, maar door de voortdurend toeterende auto’s, taxi’s en brommers is die wandeling bepaald geen ontspannen bezigheid. Zodra we de voet van de heuvel bereiken, kunnen de auto’s niet verder en wordt het rustig. Tenminste, wat het gemotoriseerd verkeer betreft. Verkopers en bedelaars proberen onze aandacht te trekken, maar zij weten nog niet dat wij kansloze objecten zijn. Een lange trap leidt omhoog naar het tempelcomplex. Langzaam stijgen we. Hier en daar staan beelden, maar daarvoor komen we eigenlijk niet. Swayambhunath is beter bekend als de apentempel, en naarmate we hoger komen, zien we er steeds meer. Ze zijn verwant aan de apen van de Apenrots in Artis, en dat geeft om te beginnen al een goed gevoel. Het duurt lang voordat we helemaal boven zijn. Werkelijk overal zitten apen. Ze laten zich gemakkelijk fotograferen en we profiteren er volop van. Bijna boven probeert iemand onze aandacht te trekken. Geroutineerd lopen we door, maar het blijkt de man van de ticket office te zijn. Die kunnen we echt niet negeren. Eenmaal boven bewonderen we eerst het tempelcomplex. Er is een grote stupa gebouwd, met daarom heen Hindu tempels. Eigenlijk is het nogal een puinhoop. Daarbij lijken de Nepalezen de boel ook niet echt goed schoon te houden. Maar al die apenkoppies zijn zo leuk dat we dat deze keer voor lief nemen.

Tekst loopt door onder gallery

We wandelen wat verder en horen dan ineens gezang. Snel lopen we door naar een hoger plein en zien een grote groep Tibetanen, dansend en zingend. Het doet ons heel erg denken aan de dansende Tibetanen in Zhongdian. Een man slaat het ritme op een grote trommel en steeds heft een van de dames weer een ander lied aan, waarna iedereen invalt. De teksten en pasjes zijn kennelijk bekend. Het beeld wordt gecompleteerd door een foto van de Dalai Lama. Een tijdje luisteren en kijken we er zwijgend naar. Het is een mooi moment. Afdalen doen we zo langzaam mogelijk. Niet zozeer om de verkeersdrukte nog even uit te stellen, maar vooral vanwege die geweldig leuke apen die overal rondhuppelen.

We hadden nog wat filmbeelden uit achtereenvolgens Lijiang (vooral zingende Tibetanen) en Zhongdian (dansende Tibetanen), die mooi samenvallen met de beelden van de dansende Tibetanen in Kathmandu. Hier samengevat in een filmpje.

Excuse me, Sir!

aldert — Sat, 27 Oct 2007 20:20:00 +0000

De eerste indrukken van Kathmandu hebben we niet bijgesteld. Het is druk, vies en vol met toeristen. Het vuilnis ligt op straat, het is stoffig en iedereen wil iets van je. Konden we in Tibet vrijwel iedereen met open vizier tegemoet treden, hier moet je echt een gezicht opzetten dat ‘Wij lopen door’ uitstraalt. Zodra we de rustige omgeving van ons guesthouse verlaten, klinkt het onophoudelijk:
‘Excuse me, sir…’
‘Madam, excuse me…’
‘Sir!’
We leren snel en zijn meedogenloos. Vanaf de eerste dag wordt iedereen door ons volledig genegeerd. Ook op vragen als ‘where are you from’ wordt niet geantwoord, want uiteindelijk willen ze voor gids spelen of iets verkopen. De ergste van allemaal zijn de nep Saddhu’s. Zes jaar geleden teisterden ze de straten ook al. Nog steeds wandelen ze rond met die zalvende glimlach om een geluksstip op je voorhoofd te kunnen zetten. Dat geluk blijkt daarna uiteraard een fors prijskaartje te hebben. Tot onze verbazing trappen veel toeristen in de val, tenminste, we zien er nogal wat met zo’n rode punt op hun hoofd rondlopen. Maar misschien maakt vier maanden reizen wel alert en verstandig, je weet het niet. Het op de foto krijgen van zo’n Saddhu is overigens nog een hele kunst, want als ze zien dat je de camera in de aanslag hebt, bedekken ze meteen hun gezicht. Met wat geduld en dankzij de telelens krijgen we ze te pakken.

Tekst loopt door onder gallery

Gelukkig zijn er ook pluspunten. Het Delima Garden Café heeft een heerlijke tuin, weg uit de drukte. Je kunt er ontbijten, lunchen, biertjes drinken en dineren en we zijn er inmiddels vaste klant. We kwamen er wat oude bekenden tegen, waaronder Arjan en Marlou. Het is net een reizend circus, die wereldreizigers. Er is een top Italiaans restaurant dat prijzen hanteert waarvan we hebben besloten dat die binnen ons budget vallen. Verder lezen we boeken, lopen wat rond en hebben we de eerste stappen gezet op weg naar India. Na een rij van drie uur te hebben getrotseerd (geen pluspunt…), konden we op voor de eerste ronde: het invullen van een faxformulier voor 300 rupees per persoon. Daarmee gaat men eerst na of je geen antecedenten en dergelijke hebt, althans, dat zeggen ze. Wij denken dat het gewoon ordinaire geldmakerij is. Hoe dan ook, over een paar dagen mogen we nogmaals naar de ambassade, vermoedelijk wederom een uurtje of drie in de rij, om de echte aanvraag in te dienen. Diezelfde middag kunnen we het felbegeerde visum dan afhalen. Dat is al met al wel sneller dan de twee weken die ons eerst in het vooruitzicht was gesteld.

Wennen in Kathmandu

aldert — Tue, 23 Oct 2007 20:48:00 +0000

We zijn inmiddels enkele dagen in Kathmandu. Het is even wennen. Andere mensen, andere kleuren, andere temperaturen, alles is anders. We merken bij onszelf dat we de Tibet film nog niet helemaal hebben afgedraaid en hebben de laatste dagen veel over onze belevenissen in Tibet gepraat. Hier in Kathmandu is alles weer te koop. Ook de boeken van de Dalai Lama, die ontbraken in Tibet volledig en dat wordt hier pijnlijk duidelijk. Tibet is een geweldig inspirerend land, met prachtige, oprechte mensen, onbeschrijflijk mooie landschappen en een indrukwekkende cultuur. De Chinezen doen hard hun best die cultuur in te dammen, maar gelukkig zijn ze daar nog steeds niet helemaal in geslaagd.

Nu zitten we dan in de hoofdstad van Nepal. Zes jaar geleden was ik er ook al eens, herken uiteraard van alles, maar de insteek van ons bezoek is nu heel anders, en daarmee ook de beleving. Vanmorgen zijn we van ons eerste guesthouse in de wijk Thamel verhuisd naar een guesthouse in een iets rustigere buurt. Thamel is met zijn vele winkels, restaurants, bars en toeristen een ware kermis. We maken dankbaar gebruik van de vele wifi cafés om onze website bij te werken en qua eten en drinken is hier in Katmandu werkelijk van alles te krijgen. We zijn ons verder aan het oriënteren over wat we zoal in Nepal willen zien en we hebben alvast de Lonely Planet van India aangeschaft om ons in te lezen in dat gigantische land. We denken daar over een week of vier naar toe te gaan, al kan dat natuurlijk zomaar veranderen. Het aanvragen van een visum schijnt een week of twee te duren, dus die tijd zijn we hier in elk geval nog.

Van yuan naar rupees

aldert — Sat, 20 Oct 2007 20:33:00 +0000

We hadden bedacht om een dagje in Zhangmu te blijven om even bij te komen van de afgelopen vier dagen, maar als we ’s ochtends wakker worden, staat de hele plaats ons niet aan. Daarbij is de hotelkamer bij nader inzien nogal naargeestig en we zien nu, bij daglicht, dat er een hele verzameling schimmels in de muur woont. We nemen een laat ontbijt en maken geen grote haast, het tijdverschil met Nepal is tenslotte 2¼ uur, in ons voordeel, dus we kunnen hoe dan ook voor het eind van de middag in Kathmandu zijn. Nog aan de ontbijttafel wisselen we onze resterende yuans in voor Nepalese rupees bij een handelaar, we hebben inmiddels al begrepen dat wisselen bij de Bank of China niet kan. Tenminste, niet van yuan naar rupees. De wisselkoers is alleszins acceptabel. Daarna checken we uit. Tot onze verbazing zien we Lakpa voor het hotel. Hij ziet er wat verslagen uit. De uitlaat van de Land Cruiser blijkt kapot, niet zo heel gek na de woeste rit van gisteravond. We maken nog een foto, wensen hem succes en nemen afscheid.

Zhangmu is een lintdorp aan een slingerende bergweg. Het hoogteverschil tussen het hoogste en het laagste huis is misschien wel een paar honderd meter. Gelukkig ligt ons hotel helemaal ‘onderin’ het dorp, de grenspost is slechts een minuut lopen. Omdat we wat later zijn, is er niemand. De formaliteiten verlopen soepel, we vullen een formulier in, de visa worden gecheckt, er volgt een stempel, de tassen gaan door een scanner en we kunnen door. Een vreemd gevoel om China en Tibet te verlaten. Aan de andere kant van het hek worden we opgewacht door een mevrouw met een busje. Er blijken al vier andere reizigers in te zitten, waaronder de ongelukkige Fransman van gisteren met zijn vriendin. Kennelijk rijdt het busje pas als het vol is. Misschien wel daarom kijkt de Fransman nog steeds niet helemaal opgelucht. Wij hebben geluk, want met ons erbij is het wel vol en we vertrekken onmiddellijk. Er volgt een acht kilometer lange slingerweg naar beneden, alweer vol hobbels en kuilen. Dit is het ‘niemandsland’ waarover gesproken wordt, al staat er hier en daar toch nog een huis of gebouw. Een kwartier later bereiken we iets dat op een dorp lijkt. Het busje stopt en we moeten het laatste stukje naar de grens te voet afleggen. Tweehonderd meter verderop ligt de Friendship Bridge, de echte grens tussen Tibet en Nepal. Eerst worden we aan de Tibetaanse kant wederom gecontroleerd door Chinese douaniers. Of militairen, dat kan ook, de pakjes zijn in elk geval groen gekleurd. Dan wandelen we over de brug. Nooit eerder passeerden we op deze manier een grens tussen twee landen. Een leuke, maar ook vreemde gewaarwording, helemaal wanneer we de andere kant bereiken. Het landschap blijft hetzelfde, dat was al een tijdje een diepe, groene vallei, maar van het ene op het andere moment veranderen de mensen. Geen Tibetanen meer, maar Nepalezen. Ineens het gevoel dat je al in India bent. We verkrijgen gemakkelijk ons visum, waarbij de meneer achter de balie in een zwaar Indiaas Engels accent een paar vragen stelt. Voor we er erg in hebben, zijn we erdoor en staan we in Nepal. We denken dat er nog een volgende paspoort of bagage controle komt, maar niets van dat alles. We lopen zelfs de jeeps en bussen voorbij die naar Kathmandu gaan. Dus wandelen we weer tweehonderd meter terug en treffen het Franse stel. Die lijken inmiddels wat opgevrolijkt en we besluiten met zijn vieren een jeep te charteren. Waarschijnlijk voor te veel geld, maar wel zo comfortabel, in een keer naar Kathmandu, een rit van ongeveer drie uur.

De prachtige rit verloopt niet helemaal zonder slag of stoot. Na de onderhandeling met de chauffeur over de prijs wil deze ineens andere reizigers meenemen in het gedeelte waar onze tassen liggen. Die zouden dan op het dak moeten. Els weet dat met een paar krachtige uitspraken te verhinderen. Enkele kilometers verderop lukt het vier Denen wel om een tiental kilometers mee te liften op het dak, op weg naar een lodge in de buurt. De chauffeur verdient er 1000 roepies mee en wil die niet van onze prijs afhalen, maar hij belooft daarna plechtig in één keer door te rijden, wat hij ook doet. Het is ons nu in elk geval duidelijk dat we in een ander land zijn, mochten we daar nog aan hebben getwijfeld. De route is prachtig. Beboste valleien, rijstvelden, stromende rivieren, watervallen en kleine dorpen. Het is ineens weer echt Azië, zoals we dat in China eigenlijk bijna niet hebben gezien, behalve misschien een beetje bij Yangshuo. Naarmate we lager komen, wordt het drukker en ook viezer. Kathmandu bereiken we tegen vier uur Nepalese tijd. Alhoewel ik er eerder ben geweest, herken ik maar met moeite bepaalde punten. De chauffeur wil ons in tegenstelling tot zijn eerdere belofte niet bij het door ons geboekte guesthouse afzetten. We hebben het inmiddels wel met deze man gehad. We maken echter duidelijk dat we niet van plan zijn om uit te stappen en na veel aandringen belt hij met het guesthouse voor de route. Gelukkig maar, want het ligt midden in Thamel, de drukke wijk van Kathmandu, waar je in de kleine straatjes snel verdwaalt. Druk toeterend zoekt de chauffeur zijn weg. Nu herken ik wel bepaalde punten, maar het blijft allemaal wat wazig. Een enorme drukte komt op ons af. Veel mensen, veel lawaai en allemaal kleuren en indrukken. Dan kunnen we eindelijk de jeep verlaten. De Fransman heeft alleen biljetten in euro bij zich en moet de prijs voor de jeep dus in die munteenheid betalen. We laten hem weer wat ongelukkiger achter en wandelen via een rustige zijsteeg en een binnentuin ons guesthouse binnen.

We hebben een enorm lange ‘overland’ tocht gemaakt door grotendeels ongerepte omgeving. Vanaf Dali in China helemaal over land via Lhasa naar Kathmandu. Het dringt nog niet helemaal tot ons door, maar we hebben het volbracht! De komende dagen hebben we alle tijd om bij te komen en onze verslagen bij te werken. Enkele opnamen van de trip van Lhasa naar Kathmandu zie je in het filmpje hieronder.