Tekst loopt door onder gallery

Midden in de nacht stoppen we bij de Turkse douane. Er moet een visum voor tien euro worden gekocht. Even in de rij dus. Daarna een nieuwe rij voor een stempel. Het verloopt allemaal redelijk soepel, alleen liggen we net weer lekker te slapen als de Turkse douane nog een keer een rondje door de trein maakt om te controleren of iedereen het stempel wel heeft. Maar aan alles komt een einde, en als we de volgende morgen uit het raam kijken, zien we de Bosporus. Een mooi gezicht en een mooi gevoel. Even later rijden we het station van Istanbul binnen, een week na het vertrek uit Amsterdam. De eerste etappe zit erop! We hadden hordes taxichauffeurs verwacht, maar het station is vrij leeg. In alle rust kunnen we kaartjes voor de tram kopen. Toch merken we dat we bijna in Azië zijn. Op straat is het een drukte van belang, overal zijn stalletjes en de mensen zijn vriendelijk en kleurrijk. We hebben een kamer geboekt in een pension niet ver van de beroemde Blauwe Moskee. Die bewaren we voor later, want onze eerste opdracht in Istanbul is het vergaren van diverse visa voor het vervolg van onze reis. De eerste hindernis is Iran. Voor dit visum hebben we al vanuit Nederland de vereiste Letter of Invitation en de goedkeuring van het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken geregeld. Er zou dus geen probleem moeten zijn. Het Iraanse consulaat ligt op een kwartiertje lopen van ons pension. Na het inchecken gaan we er meteen naartoe. De rij bij het loket voor de visa is niet al te lang. We krijgen formulieren toegeschoven, moeten ergens in de buurt de nodige fotokopieën maken en bij een bank aan de overzijde van de straat het geld storten. Het visum wordt tegenwoordig in euro berekend in plaats van dollars. Ja, die Iraniërs houden de wisselkoersen natuurlijk ook in de gaten. Na alles verzameld te hebben leveren we de papieren weer in.
‘Tomorrow ten o’clock’, zegt de man achter het loket met een glimlach.
Tevreden over onze planning staan we weer buiten. We zijn klaar voor Istanbul en Turkije.

Tekst loopt door onder gallery

Maar er moet natuurlijk wel gegeten worden en bovendien mag een bezoek aan het grote paleis van dictator Nicolae Ceauşescu niet ontbreken. Die liet in 1984 een complete woonwijk slopen om plaats te maken voor een protserig gebouw, dat na het Pentagon het grootste ter wereld schijnt te zijn. In december 1989 vluchtte hij er met zijn vrouw per helikopter uit weg, om enkele dagen later alsnog te worden gearresteerd en daarna vrij snel geëxecuteerd. Het paleis overleefde de revolutie en omdat het er nu eenmaal toch staat, heeft de huidige regering zich er maar gevestigd. We reizen er heen met de metro en wandelen langs een brede boulevard naar het paleis, dat je niet kunt missen. We zijn niet onder de indruk. Wat een lelijkheid! Gauw weg, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want het is een behoorlijk eind lopen voordat het paleis uit het zicht is verdwenen en een metrohalte opdoemt. We sluiten af met een hapje en een drankje op een terras, waar we worden bediend door nors kijkende vrouwen met schorten voor. Het lijkt er sterk op alsof hier nog niet bij iedereen is doorgedrongen dat Roemenië niet langer achter het ijzeren gordijn ligt.

Tekst loopt door onder gallery

Onze eerste positieve indruk van Boedapest verandert niet. Op de tweede dag crossen we met de metro en de tram dwars door de stad. Het oude stadsgedeelte Boeda, aan de overzijde van de Donau, boeit ons daarentegen iets minder. Te toeristisch, maar het uitzicht over de rivier en de stad aan de overzijde is natuurlijk een must see. Snel weer terug naar onze ‘eigen’ kant van de Donau. Het openbaar vervoer in de stad is een travellers dream. Metro, tram of bus, na steeds een minuut of drie komt er alweer een nieuwe aan. Daar kan Amsterdam nog wat van leren. En het is goedkoop ook. Alleen hanteert de metro een wat bizar systeem, dat erop neerkomt dat je voor elke lijn een nieuw kaartje moet kopen. Dus bij overstappen van lijn twee naar lijn drie betekent twee kaartjes. Daar doen wij niet aan, wij hanteren het systeem van Parijs, reizen op hetzelfde kaartje zolang we ondergronds zijn. Het komt ons de laatste ochtend duur te staan als we op weg zijn naar het station om onze reistassen in een kluis te deponeren. Kaartjes controle bij de uitgang van de metro. Els is niet voor één gat te vangen en loopt er strak langs (hoe doet ze dat toch steeds?), maar dat laten de controleurs zich niet nog een keer gebeuren. Dus is Aldert de klos. Arrestatie! Wij zijn ervaren reizigers, denk je dan, maar met deze Hongaarse types valt niet te spotten. Terwijl Aldert een vurig pleidooi voor zichzelf houdt, laat Els zich wijselijk genoeg niet zien. Vanachter een pilaar ziet ze lijdzaam toe hoe Aldert het pleiten is verleerd. Dertig euro boete. Het alternatief is een nacht in de cel, maar die brengen we dan toch maar liever in de trein door.

Tekst loopt door onder gallery

De nachttrein naar Boekarest vertrekt pas einde middag. De laatste uren in Boedapest benutten we om het Memento State Park iets buiten de stad te bezoeken, dat een verzameling communistische beelden herbergt die na de omwenteling in 1989 van vernietiging zijn gered en hier sinds twee jaar worden tentoongesteld. We zien Marx, Engels, Lenin en nog wat van die types. Stalin ontbreekt, behalve zijn laarzen, het enige dat van zijn beeld resteert nadat het werd omgehaald. Veel interessanter dan de beelden is echter een film die wordt vertoond over het leven als geheim agent onder het communistisch regime. De dienst maakte instructiefilms voor haar agenten en maakte daarbij zelfs gebruik van echte acteurs. Het is bijzonder interessant. Maar ook een vrij treurig beeld. En lachwekkend. Zo wordt uitgelegd dat je, als je een woning aan het doorzoeken bent zonder dat de bewoner dat weet, nooit de telefoon mag opnemen. Want er kunnen maar liefst drie redenen zijn dat die gaat: verkeerd verbonden, iemand wil de eigenaar spreken of het is de eigenaar zelf die zijn woning checkt. Of dat je, als je iemand volgt die een café bezoekt, iets bestelt dat de andere gasten ook drinken. Dan val je namelijk niet op. Goede tips! Ter afsluiting stapt Aldert nog even in de oude Trabant die buiten het museum staat. Maar goed dat hij zelf destijds geen geheim agent was, want de auto is veel te klein. Stel je voor dat je daarin een verdachte had moeten volgen…  

De reis verloopt soepel. Onze medereizigers die later instappen zijn dermate stil dat we vrijwel moeiteloos verder slapen. Onder een stralende ochtendzon rollen we Wenen binnen. We hebben een kamer geboekt in een hostel op loopafstand van het station. Hier maken we direct kennis met de harde werkelijkheid. Zo ongeveer alle blonde meisjes met rugzakken in Europa lijken op deze plek verenigd. Dit is de wereld van Interrail. Jeugd op reis. We voelen ons een beetje bejaard, maar wat geeft het, we hebben onze eigen kamer. Omdat we pas na 14.00 uur kunnen inchecken laten we de tassen achter en duiken de stad in. We hebben maar één dag en die gebruiken we voor een flitsbezoek. Al gauw hebben we het gevoel onze reis nooit te hebben onderbroken. Geroutineerd hoppen we van het ene hoogtepunt naar het andere. Dat wil zeggen, via de standbeelden van Goethe en allerlei Frans Jozeffen naar dat van Mozart. Die laatste lijkt de stad aardig in zijn greep te hebben. Hij werd destijds in een armengraf gegooid, maar de Mozartkugeln schieten nu van alle kanten op ons af. Toegegeven, het Mozart huis staat dan ook in Wenen. We passeren de plek waar de originele Sachertorte wordt geserveerd en leren dat de Turken enkele honderden jaren geleden bij een overhaaste terugtocht de koffiebonen hebben achtergelaten. We willen een kopje proberen in Café Central, het etablissement waar Freud en Lenin nog geschaakt hebben, maar dat is ons iets te deftig. Wij hebben ons eigen terras, vlakbij het hostel, waar het bier goed smaakt na een lange dag rond hobbelen. We zijn weer op reis.