Oezbekistan – WereldOpReis

Stappen in Tashkent

aldert — Sat, 11 Oct 2008 20:32:22 +0000

De laatste dagen in Tashkent werken we aan de website, wandelen we nog wat door de parken, verwonderen we ons opnieuw over de lelijke Sovjet architectuur en volgen we op afstand het nieuws over de financiële crisis. Het lijkt erop alsof de hele financiële wereld op instorten staat en op de zender BBC World, die we in onze hotelkamer kunnen bekijken, regent het onheilstijdingen. Op een van de laatste avonden raken we bijna tot onze eigen verbazing verzeild in een lokale nachtclub. We zijn op stap met de Amerikaan Jason en zijn uit Vancouver afkomstige reisgenoot Jeremy. Zij zijn op weg naar Pakistan en India en vieren hun zojuist verkregen visum voor Afghanistan. Wij zien niet helemaal waarom dat laatste een feestje waard is, maar we proosten er lustig op los. En wij hebben tenslotte ook wel wat te vieren met ons ticket voor Bangkok op zak. We eten shashlik op straat en terwijl we alweer op weg zijn naar ons overnachtingadres horen we een stevige discodreun uit een pand komen. Het interieur doet denken aan een afgeragd studentenhuis en er zijn voornamelijk mannen. Ze drinken vodka, wij doen nog maar eens een biertje en mengen ons tussen de locals op de dansvloer. Dat gaat een tijdje goed, maar als ene Yuri ons tot vijf keer toe ongevraagd verzekert dat hij uit Minsk, Belarus afkomstig is en niet uit Moskou, houden we het voor gezien. We zijn klaar om Oezbekistan en de zijderoute te verlaten.

Corrupte wachtposten

aldert — Thu, 09 Oct 2008 15:21:22 +0000

De hoofdstad van Oezbekistan is opgezet naar Russisch model. Brede boulevards en hoge flatgebouwen uit de jaren ’50 bepalen het beeld. Gelukkig zijn er ook nogal wat parken en bestaat de wijk rondom ons hotel uit bomenrijke straten met vrijstaande huizen. Het is herfst, maar de temperatuur ligt overdag boven de twintig graden, wat zo nu en dan zelfs een Indian Summer gevoel geeft. Tashkent kent nauwelijks bezienswaardigheden en de enige reden dat reizigers hier langer dan een paar dagen blijven, is het gedoe rondom het verkrijgen van visa. Niet dat ze niet beschikbaar zijn, maar de corruptie van de Oezbeekse wachtposten is legendarisch. Er worden wachtlijsten gehanteerd. Om hoog op de lijst te komen moeten dollars worden betaald. Hoe hoger op de lijst, hoe duurder het wordt. We ontmoeten Jason, een Amerikaan, die er, zonder betaling, twee weken over heeft gedaan om de Chinese ambassade binnen te komen. Corrupte politie is een groot probleem in Oezbekistan. Bekeuringen worden zelden uitgeschreven, de ‘boete’ verdwijnt in de zak van de politieman. Oezbekistan is dan ook een onvervalste politiestaat. Drie jaar geleden werden honderden demonstraten in de plaats Andijan door de politie neergeschoten. Sindsdien verbraken veel landen de diplomatieke betrekkingen met dit land.

Tekst loopt door onder gallery

We treffen de nodige voorbereidingen voor het Chinese visum. Vereist zijn een retourticket en hotelboekingen. De reservering voor een retourtje Beijing regelen we bij Oezbekistan Airways. Betalen moet binnen veertien dagen en de truc is om simpelweg de reservering te laten verlopen. De vereiste zeven hotelboekingen maken we via internet en worden weer geannuleerd zodra we de print met de bevestiging in onze handen hebben. We melden ons met alle paperassen bij de ambassade, maar we worden deze eerste keer zonder pardon door de wachtpost weggestuurd. Tenzij we willen betalen, maar zover zijn we nog niet. Intussen kijken we ook nog een keer kritisch naar de route die we aanvankelijk voor ogen hadden. Er zijn een paar problemen. De temperatuur in Kyrgystan is drastisch gedaald, de winter is in aantocht. De nomaden hebben hun yurts in de bergen inmiddels verlaten. Op internet leren we bovendien dat de Irkestan pas, die we vanuit Kirgizië over moeten steken naar Kashgar in China, is geblokkeerd door een recente aardbeving. En de hamvraag is: bereiken we Tibet wel op tijd voordat het echt veel te koud wordt? De conclusie verrast onszelf: het heeft eigenlijk niet zo heel veel zin om in deze tijd van het jaar verder over land oostwaarts te reizen. En dan zijn we ineens heel praktisch. De landen die we nog willen bezoeken liggen allemaal in Zuid-Oost Azië, zoals Birma en Indonesië, dus boeken we na een dag hardop nadenken en discussiëren een ticket naar Bangkok. Opnieuw bij Oezbekistan Airways. Deze keer betalen we vanzelfsprekend wel.

Vrienden in Samarkand

aldert — Mon, 06 Oct 2008 19:00:40 +0000

Onze volgende bestemming in Oezbekistan is Samarkand. Om daar te komen nemen we een shared taxi die we delen deze met een gepensioneerd Oostenrijks echtpaar, dat geheel zelfstandig door dit land reist. Aanvankelijk zitten we in een andere taxi, maar het taxikartel bij de standplaats houdt ons voor dat deze taxi ons tot in het centrum van Samarkand zal brengen. Normaal rijden shared taxi’s alleen tot de standplaats, die meestal buiten het centrum ligt, dus dat scheelt een extra rit en we gaan akkoord. Dat we eerst nog de bagage van de Oostenrijkers moeten ophalen en daarvoor weer helemaal terug moeten rijden naar het centrum van Bukhara nemen we op de koop toe. De rit verloopt soepel, al zit het met drie personen achterin niet heel erg ruim. Na een kleine vier uur rijden bereiken we Samarkand. De chauffeur stopt bij de taxistandplaats.
‘Finish!’ roept hij enthousiast en wil uitstappen.
Even zuchten we vermoeid. Daar gaan we weer. We maken de chauffeur duidelijk dat is afgesproken dat we tot in het centrum zullen worden gereden en dat er van uitstappen dus geen sprake kan zijn. Of dat we anders vijf dollar per persoon minder zullen betalen. De chauffeur maakt bezwaar en beweert dat hij met zijn kenteken uit Bukhara niet in Samarkand mag rijden. Dat is natuurlijk onzin, dus we blijven gewoon zitten. Het Oostenrijkse echtpaar bemoeit zich niet met de discussie en we vragen ons af of ze zonder ons gewoon zouden zijn uitgestapt. Vermoedelijk wel. De chauffeur ziet in dat we niet van plan zijn de auto te verlaten en kiest eieren voor zijn geld. We worden gedropt voor de deur van een guesthouse, op een steenworp afstand van het beroemde Registan, een van de hoogtepunten langs de zijderoute.

Het Registan hebben we snel bekeken. Misschien zijn we inmiddels ‘moskee moe’, we volstaan met het bekijken van de buitenkant. Die is op zichzelf indrukwekkend, maar goed beschouwd niet heel anders dan de moskeeën die we hebben gezien in Esfahan, Shiraz of Bukhara. Aangezien er in Samarkand verder, behalve het standbeeld van de kosmonaut Joeri Gagarin, niet veel te beleven is, verblijven we voornamelijk in het Bahodir guesthouse. Aanvankelijk leek het ons niet veel en wilden we al na een dag uitchecken, maar we ontmoeten er onder andere de Fransman Xavier, de Amerikaan Colin en de Venezuelaan Vene. Ze reizen allemaal alleen en zijn al geruime tijd onderweg. Vene reist vanuit Beijing, waar hij studeert, naar zijn ouders in Spanje, om daar de kerstdagen door te brengen. Zijn budget is dermate krap, dat hij al een week in dit guesthouse verblijft, aangezien het een van de goedkoopste in Oezbekistan is. Xavier reist naar China en heeft het zware Frans-Engelse accent dat ik vijf jaar lang bij Wanadoo heb aangehoord. Colin heeft bijna drie maanden in Mongolië gelift en moest soms vier dagen op een auto wachten. In de prettige binnentuin voeren we lange gesprekken tot diep in de nacht. We hebben wel vaker dit soort ontmoetingen, en meestal gaat het daarbij alleen maar over reizen, of over niets, maar op de een of andere manier klikt het soms echt en zijn de gesprekken leuk en inspirerend. Vene vertelt ons wel een van meest hilarische reisverhalen die we ooit hoorden. Onderweg in China ontmoette hij een Chinees meisje in de trein die hem uitnodigde om het dorp van haar ouders te bezoeken. Dat leek hem wel een leuk idee, maar eenmaal daar aangekomen, ging het sneeuwen en raakte het dorp volledig afgesloten van de buitenwereld. De familie van het meisje besloot na enkele dagen dat Vene dan maar met haar moest trouwen en de voorbereidingen voor de bruiloft werden in gang gezet. Gelukkig voor onze Venezolaanse vriend trad de dooi net op tijd in.

Tekst loopt door onder gallery

download <\/a> and watch with your favorite video player! <\/video>"}},"inView":false,"email_subject":"Check out this awesome image !!","email_message":"Here is the link to the image : %%image_link%% and this is the link to the gallery : %%gallery_link%%","lightbox":"fancybox"}">

Na drie dagen in Samarkand vinden we het wel weer mooi geweest. De lethargie slaat toe. We kopen kaartjes voor de snelle trein naar Tashkent, de hoofdstad van Oezbekistan. Het interieur doet ons aan de Transsiberië Express denken. De rit duurt ruim drie uur en dankzij het vertaalwerk van een Oezbeeks meisje dat sinds drie jaar in New York woont, ontstaat zelfs een geanimeerd gesprek met de hele coupe. Om 20:30 rollen we het station van Tashkent binnen.

Dwalen door Bukhara

aldert — Thu, 02 Oct 2008 15:05:39 +0000

Nadat we onze in Nederland aangeschafte dollars bij een geldhandelaar hebben omgewisseld voor grote hoeveelheden Som, de Oezbeekse munteenheid, is het tijd om Bukhara verder te ontdekken. Het is een prettige plaats. Het oude centrum is mooi gerestaureerd en gemakkelijk te belopen. Daar houden wij wel van. We dwalen van moskee naar medressa en verbazen ons over de toergroepen die hier rondlopen. Het is een vreemd gezicht nadat we ons een paar weken lang ‘alleen op de wereld’ waanden. Opvallend genoeg zijn het vooral Fransen. We ontdekken vrij snel dat de uitbaters rondom het leuke plein speciale toeristenprijzen hanteren. Slechts 200 meter verderop drinken de locals hetzelfde bier voor veel minder Som. Dan is de keuze snel gemaakt en zitten wij voortaan gezellig tussen de plaatselijke bevolking. Els vraagt een van de oudere stamgasten of hij op de foto wil. Dat wil hij maar al te graag en het resultaat bevalt hem kennelijk zo goed dat hij haar zonder omwegen een dikke, tandeloze kus geeft. Vrienden maken is hier zo gebeurd. We hebben de bezienswaardigheden van Bukhara na een dag of twee wel gezien, maar we blijven nog wat langer in ons guesthouse, omdat we ontdekken dat een van de 600 zenders van de satelliet het BVN-kanaal is, ofwel het Beste van Vlaanderen en Nederland. We kijken naar het Journaal en de diverse talkshows, waarbij we constateren dat de Belgen een veel beter nieuwsbulletin hebben dan de Nederlanders. Maar het verveelt ook wel vrij snel en na twee dagen hebben we het allemaal wel weer gezien en is het tijd om verder te reizen.

Het taxikartel

aldert — Tue, 30 Sep 2008 08:55:51 +0000

De grensformaliteiten van de Oezbeken vallen ons mee. Goed, er zijn drie loketten te passeren, er moeten formulieren worden ingevuld en er is een dokter die vraagt of je in orde bent. Daarna gaan de tassen niet alleen door een scanner, maar ze moeten ook open. De douanier is vooral geïnteresseerd in onze medicijntas. Aangezien onze gehele pillenvoorraad niet meer in de originele verpakking zit, maar in talloze kleine zakjes, zien we dat als een potentieel risico. Als afleidingsmanoeuvre geven we de toilettas, waarin ook enkele pillen zitten, zoals paracetamol en ibuprofen. Het helpt, de douanier is hiermee tevreden, al duurt zijn inspectie van de tas bijna een kwartier. Dan glimlacht hij en heet ons welkom in Oezbekistan. Het gevoel welkom te zijn, is echter van korte duur. Aan de andere kant van het hek wacht opnieuw een niemandsland. Een lange rechte weg verdwijnt aan de einder uit het zicht. Dat is allemaal tot daaraantoe. Het probleem is, er zijn geen auto’s, laat staan taxi’s. Wat nu? Een paar minuten lang kijken we wat verloren rond. Een Turkse vrachtwagen steekt de grens over. We houden hem aan en onder het roepen van een enthousiast merhaba vragen we om een lift. Dat wil hij wel doen, maar hij heeft maar één plaats beschikbaar. De volgende vrachtwagen is er een uit Iran. Hier roepen we salaam aleikum, we spreken onze talen, maar ook deze man heeft slechts één plek beschikbaar. Net op het moment dat de moed ons in de schoenen zinkt, komt een minibusje aangereden. Wij willen naar Bukhara, 100 kilometer vanaf de grens, en deze man vraagt maar liefst 50 dollar voor de rit. Nou, dat dachten wij niet, maar de keuze is voorlopig beperkt tot deze ene minibus. We worden aangesproken door een vriendelijke Oezbeek, die ons in perfect Engels vraagt of we toevallig Duitse toeristen aan de andere kant van de grens hebben gezien. Hij is de gids en wacht op ze. We vragen hem een taxi advies en hij vertelt dat er twee kilometer verderop een taxistandplaats is. Dat biedt nieuwe perspectieven. We charteren de minibus voor een rit naar de taxistandplaats. Het is een begin. Het taxikartel heeft echter bindende afspraken gemaakt, want ook vanaf de standplaats wordt 50 dollar gevraagd voor de rit naar Bukhara. Wij weigeren resoluut, al weten we dat onze onderhandelingspositie niet al te best is. Aan de andere kant, we zijn de enige klanten, dus de chauffeurs verdienen voorlopig helemaal niets. Na minutenlang gesoebat gaat er uiteindelijk 15 dollar van de prijs af, waarbij we bedingen dat we tot de voordeur van een guesthouse van onze keuze worden gereden. Als onze tassen al in de kofferbak liggen, wil de chauffeur dat we het volledige bedrag vooruit betalen. Met handgebaren maken wij duidelijk dat er eerst gepresteerd moet worden (ofwel, rijden), en dat we pas na aankomst in Bukhara zullen betalen. De chauffeur weigert, dus beginnen we de tassen weer uit de kofferbak te halen. En dan is het ineens goed.

Ongeveer een uur na de grenspassage rijden we daadwerkelijk Oezbekistan binnen. De tot nu toe met afstand meest ingewikkelde grensovergang ligt achter ons. De rit verloopt verder zonder enig probleem, de weg is prima te noemen en na zo’n anderhalf uur rijden we Bukhara binnen. Bijna tot onze verbazing zet de chauffeur ons netjes af voor de deur van het guesthouse waar wij naar toe willen. Hij hengelt naar commissie bij de vriendelijke eigenaar, maar die maakt met een geruststellende hoofdknik aan ons duidelijk dat de chauffeur kan fluiten naar commissie. Terecht natuurlijk. Na een paar minuten druipt de chauffeur af. Het guesthouse is een verademing na de gemiddelde kwaliteit van hotels in Iran en Turkmenistan. Er is een binnenplaats waar je kunt zitten, onze kamer is riant te noemen en heeft zelfs satelliet televisie. Er is bijna niemand, het seizoen loopt kennelijk op zijn eind. Op slechts een paar minuten lopen ligt het Lyabi-Hauz plein, in 1620 gebouwd rondom een grote vijver met daaromheen door oude bomen beschaduwde terrassen. Er is bier en shashlik. Prima ingrediënten om even op adem te komen.