Het liefst zouden we de hele zijderoute met de trein doen, maar ergens bij de Turkmenen kun je niet verder per spoor. Er is wel een hele aantrekkelijke Trans Asia Express, van Istanbul in een keer helemaal naar Teheran, maar dan laat je Turkije eigenlijk links en rechts liggen en dat is een beetje jammer. Veel hoogtepunten, zoals Göreme, zijn bovendien alleen per bus te bereiken. We houden niet zo van de bus, en als het toch moet het liefst korte stukken en dan ook nog overdag. Reizen per bus in Turkije is echter erg eenvoudig, comfortabel en goed geregeld. Alleen in Maleisië en Zuid-Korea zaten we in betere exemplaren. Dus bussen we van Ankara naar Göreme, een rit van zes uur. Eigenlijk vinden we dat nog te lang, maar er is geen reden om eerder uit te stappen. Onderweg zien we een droog en dor landschap aan ons voorbij trekken. Dat geeft trouwens wel voor de eerste keer een beetje een zijderoute gevoel. In een gloeiende avondzon bereiken we Göreme, een dorpje dat in een soort canyon ligt en beroemd is om de vele schoorstenen die overal uit de grond steken. Het doet in de verte een beetje aan Bryce Canyon in de USA denken. In de torens zijn huizen en kerken gebouwd en dat maakt Göreme tot een attractie. Het is een prettig klein dorpje, dat vooral uit guesthouses lijkt te bestaan. Daardoor is er altijd wel een slaapplek te vinden, ondanks de vele toeristen die hier komen. We hebben een erg leuk onderkomen gevonden – met zwembad – dat is vernoemd naar de Flinstones. Onze kamer ligt half in de rotsen uitgehakt, het lijkt daarbinnen bijna op de ondergrondse woningen die we in Coober Pedy in Australië zagen. Na Göreme zullen we de meeste andere backpackers overigens kwijt zijn. Die reizen bijna allemaal door naar de Turkse kust, of terug naar Istanbul, en gaan niet, zoals wij, naar het volgens veel Turken nog steeds gevaarlijke Koerdistan. In een theehuis legt een Turk ons dat uit. Hij plaatst zijn hand op het zuidoostelijk deel van de kaart van Turkije, veegt het er denkbeeldig van af en zwaait met zijn vinger.
‘This, no Turkey’, zegt hij.
Als wij uitleggen dat we naar Iran gaan, en er dus wel doorheen moeten, heeft hij een simpele suggestie. Neem het vliegtuig. Dan lacht hij ons breeduit toe en schenkt nog eens in. Nee, tussen de Turken en de Koerden zit het nog steeds niet helemaal lekker.
Tekst loopt door onder gallery
Intussen zitten wij in Göreme, waar een bezoek aan het openluchtmuseum een must is. Er zijn vooral allerlei kerken te bezichtigen die in kleine grotten zijn aangelegd. Sommigen met zeer fraaie fresco’s. Vroeg in de ochtend wandelen we er heen, omdat de toerbussen met de massatoeristen meestal pas na tienen arriveren. We lijken een van de eersten te zijn en hoppen snel van de ene holte naar de andere. Het moet gezegd, de fresco’s zijn inderdaad erg mooi. In de meeste gevallen zijn de ogen van de figuren weggekrast. Deze zouden een soort vloek dragen. Men denkt dat moslims, die in het verleden hun toevlucht tot deze holtes zochten nadat de christenen ze hadden verlaten, daarvoor verantwoordelijk zijn. Een van de beroemdste kerken is de Dark Church, zo genoemd omdat er maar één raam in zat. Daardoor zijn de fresco’s bijzonder goed bewaard gebleven. De sfeer is intiem. Lang duurt dat echter niet. Na ongeveer een half uur is het gedaan met de rust. De ene bus na de andere arriveert, zo te horen vooral Italianen. Al gauw is er geen doorkomen meer aan, maar gelukkig hebben wij de foto’s die we willen hebben.
Tekst loopt door onder gallery
We bedenken dat het op plaatsen als deze gedurende de eerste twee uur eigenlijk alleen opengesteld zou moeten worden voor individuele reizigers. Maar goed, het voordeel is dan weer dat wij fijn op eigen gelegenheid mogen terugwandelen naar het dorp, in de brandende zon. Daar aangekomen drinken we een kopje thee en besluiten dat we Göreme wel hebben gezien. De vallei is erg mooi, maar de sfeer in het dorp is ons iets te toeristisch en daardoor niet heel erg authentiek. Eigenlijk zou je hier, net als Michael Palin, in de winter moeten komen. Het is tijd om verder naar het oosten te reizen. We maakten – ter afsluiting – ook nog een filmpje.