Op een avond lopen we Mehmet Ali tegen het lijf. Hij doceert Engels op de universiteit van Diyarbakir. De schoolvakanties eindigen pas op 8 september, dus hij heeft alle tijd. Het blijft niet bij een praatje. Al gauw introduceert Mehmet ons bij zijn vrienden. Een ervan is Ibrahim, hoofdredacteur van Yeni Yurt, een plaatselijke krant die dagelijks verschijnt. We vertellen ons verhaal. Over meer dan een jaar op reis, over het afleggen van de zijderoute, over de gastvrijheid die we ervaren in Diyarbakir. Ibrahim trekt snel zijn conclusies: wij moeten in de krant. Onmiddellijk wordt een expeditie georganiseerd om het nodige fotomateriaal te verzamelen. We wandelen door straten en stegen naar een oude Orthodox Syrische kerk. Prachtig bewaard gebleven en nog gefrequenteerd door zeven families. De camera’s klikken erop los. Terug op de redactie is de sessie nog niet helemaal klaar. Er moet ook geposeerd worden bij het bureau van de hoofdredacteur, die zichzelf uiteraard in het midden plaatst. Mehmet neemt ons na afloop van deze afmattende exercitie mee naar een restaurant waar bier wordt geschonken. Een zeldzaamheid in deze regionen.
Tekst loopt door onder gallery
Als we een dag later informeren naar het artikel, blijkt het nog niet af te zijn. Het is druk en er was ander dringend nieuws. Maar Ibrahim zit niet bij de pakken neer. Onmiddellijk wordt een van de aanwezige redacteuren opgetrommeld om onze gegevens nogmaals te noteren. Het briefje van gisteren is zoekgeraakt. Namen worden opgeschreven, naar welke landen reizen we dan allemaal en wat vonden we ook alweer van deze stad? Niet veel later, we zijn nog maar net aan ons tweede kopje thee begonnen, worden we bij de DTP-er geroepen. Voor onze ogen wordt het artikel opgemaakt.
Tekst loopt door onder gallery
‘Tomorrow in newspaper!’ meldt Ibrahim stralend, ‘you will be famous in Diyarbakir.’ De eerste proef krijgen we direct mee. We vragen Mehmet het artikel voor ons te vertalen. Hij doceert tenslotte Engels op de universiteit. Het vertalen lukt, al duurt het maar liefst een kwartier. De redacteur heeft ons verhaal omgebogen in een prachtige lofzang op Diyarbakir, volgens Yeni Yurt het absolute hoogtepunt van onze wereldreis. Ach, het staat in de krant, dus is het waar. Na afloop staat Mehmet erop om ons een cadeau aan te bieden, als dank voor onze vriendschap. We weigeren beleefd, maar Mehmet wil daar niets van weten. Hij neemt ons mee naar de bazaar. In de winkel van een bevriende handelaar liggen vele honderden hoofddoeken opgestapeld. We mogen er allebei een kiezen, Els na veel aandringen door Mehmet zelfs twee. Het wordt een hippe shawl (die komt misschien straks in Teheran goed van pas) en een leuk sjaaltje waarmee onze moeders nog in de jaren ’60 rondliepen. Nu alleen nog Koerdisch leren spreken en niemand onderscheidt ons van de locals hier. Hieronder wat bewegend beeld van deze bewogen dagen.