Vanaf Tennant Creek, ruim over de helft van de route, is het ’s nachts niet langer koud. Het is duidelijk voelbaar dat we de Steenbokskeerkring zijn gepasseerd. Het is nog zo’n 1000 kilometer tot Darwin, maar we naderen Kakadu National Park dat volgens de boekjes het meest indrukwekkende park van Australië is. We verlaten de Stuart Highway dan ook voor een ritje van zo’n 200 kilometer richting het centrum van het park. Een fluitje van een cent. We besluiten ons kamp de eerste avond op te slaan op een gratis bushcamping. Het blijkt niet meer dan een veredelde parkeerplaats. Alleen zijn we niet. Behalve een paar oudere Aussies met indrukwekkende 4WD en caravans worden we omringd door heel veel zeer agressieve muggen. We houden het tot de schemering vol, maar dan vluchten we de campervan in. En ook dat is geen pretje. We zijn inmiddels in de subtropen. Het is binnen bijna niet uit te houden. In tegenstelling tot de guesthouses waar we in Azië meestal overnachten, hebben we nu geen airco of fan. Het wordt een zware nacht.
Bij het eerste licht staan we al op. We hebben maar één doel, snel weg hier. We rijden door naar Ubir, de verste plek waar we in Kakadu met de auto kunnen komen. Hier zijn grottekeningen van Aboriginals te bewonderen. Volgens een ranger zijn sommige vele duizenden jaren oud, al kunnen ze niet gemakkelijk worden gedateerd. Een korte wandeling leidt langs de mooiste exemplaren. Een van de bekendste tekeningen gaat over een geest die vrouwen eet. Hij zit er wijdbeens bij en de tekening is niets verhullend. Prehistorische pornografie is het, maar dat vertelt men hier natuurlijk niet. De meeste tekeningen zijn desondanks de moeite waard om te zien en ondanks voortdurende aanvallen van vliegen houden we het langer vol dan we hadden gedacht. Jammer genoeg zien we geen enkele levende Aboriginal. Weliswaar exploiteren zij het park, maar alle rangers en medewerkers van de informatiecentra zijn blank. We rijden nog een stukje door naar de East Alligator River. Volgens het informatiecentrum hebben we hier de grootste kans om krokodillen te spotten. In het hele park staan borden langs de weg die de bezoeker waarschuwen voor het gevaar. Niet zonder reden, want de zoutwater krokodillen (salties worden ze hier genoemd) hebben wel eens met succes mensen aangevallen. We turen een tijdje over het water, maar de salties laten zich niet zien. We besluiten dat het wel mooi is geweest met Kakadu. Nog een nacht in de muggenjungle zien we niet zitten, dus we rijden zover mogelijk het park uit. Op weg naar Darwin, onze eindbestemming in Australië.
Tekst loopt door onder gallery
We maakten in Kakadu ook een filmpje. Els heeft zich ingelezen in de folder en weet alles over de Aboriginal Art. Maar er duikt ook onverwacht een Italiaanse gids op die (uiteraard in het Italiaans) het nodige over de rotstekeningen te vertellen heeft. Het brengt Els op bepaalde gedachten.