Home arrow WereldInBed arrow Hotels Iran
Hotels Iran
Orumiyeh
Hotel Tak Setareh
vrijdag 29 tot zaterdag 30 augustus 2008
180.000 Rial per nacht

Onze eerste nacht in Iran. De lange busrit vanuit Van in Turkije zit in de benen en we willen een douche. Alle hotelbedden in Orumiyeh blijken bezet. Uiteindelijk heeft het Tak hotel nog één double room beschikbaar, veel ruimte voor kritiek kunnen we dus (helaas) niet hebben. De kamer met twee zeer oncomfortabele eenpersoonsbedden is verre van schoon te noemen. De lakens komen compleet met brandgaten. De badkamer is spartaans ingericht met een hurkwc. De douche is warm en krachtig met goede waterdruk, dat dan weer wel, maar helaas verdient ook de badkamer niet de schoonheidsprijs. De fan zorgt ervoor dat we niet al te oververhit raken.
WereldOpReis rate: 3


Tabriz
Azarbayjan Hotel
North Shariati Street, Tabriz
zaterdag 30 augustus tot maandag 1 september 2008
300.000 Rial per nacht

De busrit vanaf Orumiyeh duurt bijna vijf uur en rond 14:30 uur arriveren we op het busstation van Tabriz. Een taxi brengt ons voor 20.000 Rial naar het Azarbayjan hotel. Er is een double room beschikbaar. Het tweepersoonsbed is zeer ruim, helaas is het matras niet te onderscheiden van een houten plank. De badkamer is voorzien van een westerse wc en de douche is ook hier krachtig en warm. Handdoeken en shampoo zijn aanwezig, wc papier mogen we zelf kopen. Er is een soort van airco, maar deze is niet altijd even betrouwbaar. Gelukkig is er een ijskast zodat we in elk geval koud water hebben. De televisie zendt alleen Arabische zenders uit. Gelukkig is er om 23:00 uur een Engelstalig nieuwsbericht. Het ontbijt is niet bij de prijs inbegrepen. Voor 30.000 Rial ontbijten we met gebakken ei, brood en koffie. Ook wanneer de ramadan is begonnen, blijkt het ontbijt gewoon geserveerd te worden.
WereldOpReis rate: 6


Teheran
Parasto Hotel
Mohammed Buyk Alley, Teheran
maandag 1 tot dinsdag 2 september 2008
480.000 Rial per nacht, inclusief ontbijt

We nemen de dagbus van Tabriz naar Teheran. In plaats van de aangekondigde negen uur zijn we ruim drie kwartier eerder op onze plaats van bestemming. Het Parasto hotel leek de goedkoopste optie in de midrange categorie van Lonely Planet. In Tabriz hebben we laten bellen voor een reservering. Bij aankomst blijkt de kamer een stuk duurder dan vermeld in LP. We hebben geen zin om nog op zoek te gaan naar een andere optie, want we zijn oververhit en moe. Eerst maar eens een nachtje slapen. De double room bestaat dit keer uit twee eenpersoonsbedden van zeer redelijke kwaliteit. De badkamer is wederom voorzien van een prima douche en dit keer is er naast de handdoeken en shampoo zelfs wc-papier. De ijskast vullen we weer met water en een islam biertje. Tot onze verrassing is er een Engelstalige nieuwszender (Euronews) op onze tv. Ook is er een Iraanse nieuwszender met een Engelstalige nieuwsbalk. Het ontbijt is prima te doen. Gebakken ei, brood, kaas, honing en koffie. En dat tijdens ramadan. We hebben niet veel klachten over de kamer behalve de prijs. We gaan dus op zoek naar een ander hotel. Dat heeft geen haast, want uitchecken hoeft pas om 14:00 uur. Vreemd maar gebruikelijk in Iran en zeer praktisch.
WereldOpReis rate: 6+


Teheran
Hotel Naderi
Jomhuri-ye Eslami Avenue, Teheran
dinsdag 2 tot donderdag 5 september 2008
230.000 Rial per nacht

We lopen Jorge uit Portugal, die we ontmoetten in de bus van Van naar Orumyeh, in Teheran tegen het lijf. Toch vreemd in een stad met 15 miljoen inwoners. Hij logeert in het Naderi hotel en vertelt ons dat het er schoon en goedkoop is. Op basis van de beschrijving in de Lonely Planet hadden wij dit hotel al direct van ons verlanglijstje gehaald. Jorge heeft echter nog de oude LP en daarin is het hotel ‘our pick’. We nemen een kijkje en besluiten hier te blijven. Het hotel is voor het laatst in de jaren ’50 gerenoveerd. Hoge plafonds, bakelieten telefoons, een ouderwets schakelbord bij de receptie en dubbel openslaande deuren. We wanen ons een halve eeuw terug in de tijd. Charme heeft het wel. Onze kamer is ruim heeft twee enigszins dubieuze eenpersoonsbedden (gebruikelijk in Iran, de single rooms blijken weliswaar krappe, maar toch tweepersoonsbedden te hebben, ben je getrouwd dan mag je nog steeds niet in één bed), een antieke airco installatie, een bejaarde ijskast (wel lekker koud fruit en water) en een acceptabele badkamer met westerse wc en een wederom prima douche. Schoon is in Iran een ruim begrip, de Perziche tapijten bedekken de meeste vlekken in de vloerbedekking en de lakens hebben niet direct de geur van Robijntje.
WereldOpReis rate: 5+


Sanandaj
Kaj Hotel
Ferdosi street, Sanandaj
donderdag 5 tot maandag 8 september 2008
175.000 Rial per nacht

De busrit van Teheran naar Sanandaj duurt acht uur en zoals gebruikelijk na zo’n lange rit willen we maar een ding: zo snel mogelijk een hotel vinden en een douche nemen. We gaan een paar hotels die Lonely Planet vermeldt af, maar erg vrolijk worden we daar niet van. Ongure duistere hokken. We besluiten verder te kijken en zetten, denken we, koers richting het volgens LP niet gemarkeerde Kaj guesthouse. Wanneer we iets te lang op het kaartje turen, is dit het teken voor de Koerden dat we hulp nodig hebben. We worden alle kanten op gedirigeerd totdat we met handen en voeten duidelijk weten te maken wat onze bestemming is. Een familie neemt ons onder hun hoede en levert ons keurig bij het Kaj Hotel af, getuige het bord dat op de gevel prijkt. Misschien is het bord nieuw, maar de locatie niet, foutje van LP. Het hotel heeft een verrassend ruime entree en ook de kamer valt niet tegen. Je kan het ruim noemen en de soort van ronde erker biedt in ieder geval genoeg ruimte voor onze spullen. De twee eenpersoonsbedden zijn bijzonder hard en het kussen is idem. De badkamer laat ons weer eens hurken, gelukkig maakt de prettige douche een hoop goed. Er is een plafond ventilator die in combinatie met de geopende ramen heerlijk verkoelend werkt. Het lawaai van de straat nemen we op de koop toe. De ijskast is hier ‘shared’ en absoluut noodzakelijk met deze temperaturen. Iedere morgen wachten we af wat er nu weer verdwenen is. De ene keer een perzik, dan weer wat water afgewisseld door een heerlijk koel appeltje. We kopen dus maar ruim in.
WereldOpReis rate: 5+


Esfahan
Saadi Hotel
Abbas Abad Street, Esfahan
dinsdag 9 tot zaterdag 13 september 2008
250.000 Rial per nacht

De 11 uur durende nachtelijke busrit heeft ons niet veel goed gedaan, uitgeput komen we ’s morgens vroeg in Esfahan aan. We lopen een aantal hotels af en het Saadi hotel ziet er acceptabel uit. We kunnen direct inchecken. Onze kamer is redelijk ruim, de twee eenpersoonsbedden staan voor de verandering eens naast elkaar, er is een ijskast en airco. De badkamer heeft een westerse wc en de bekende lekkere Iraanse douche. Helaas is het loodgieterswerk van belabberde kwaliteit, kranen sluiten niet of nauwelijks en het gekletter houdt ons de eerste nacht uit onze slaap. Gelukkig zijn we niet voor een gat te vangen, gewapend met het hotelbestek gaan we de kranen te lijf. Niet veel later is het bijna stil. De airco zorgt ook voor wat problemen, de schakelaar bevindt zich in de hal en wordt op de meest vreemde tijden aan, maar voornamelijk uitgezet. Een goed gesprek met de nauwelijks Engels sprekende hotelier verhelpt ook dit ongemak. De bedden zijn bijna comfortabel te noemen. Een ander pluspunt is de pantry die zich op onze gang bevindt, we kunnen naar hartelust heet water tappen. Onbeperkt koffie en thee dus, dat is heel wat waard in tijden van hongersnood, ehhh, ramadan. Het ontbijt dat op de kamer wordt geserveerd bestaat uit grote lappen van iets dat het midden houdt tussen slappe matzes en oude pannenkoeken, opgeleukt met wat boter, jam en soms smeerkaas. Gelukkig kunnen we dit wegspoelen met thee en koffie. Het is en blijft ramadan dus geen ruimte voor kieskeurigheid.
WereldOpReis rate: 6


Shiraz
Sasan Hotel
Anvari street, Shiraz
zaterdag 13 tot dinsdag 16 september 2008
254.000 Rial per nacht, inclusief ontbijt

Zo’n zeven uur duurt de trip met de bus van Esfahan naar Shiraz. Eind van de middag checken we in bij het Sasan Hotel. De omschrijving van Lonely Planet is voor de verandering eens redelijk accuraat. Onze double room heeft zich wederom vermomd als twee keer een eenpersoonsbed, groot voordeel dit keer is dat het prima bedden zijn. De kamer is voor Iraanse begrippen opmerkelijk schoon. Tot onze grote verassing wordt de kamer zelfs dagelijks schoongemaakt zonder dat we daarom hoeven te vragen. Zelfs op de badkamer valt niets aan te merken. Het ontbijt stelt zoals bijna altijd in Iran weinig tot niets voor en hoewel de hele tafel volstaat met door onszelf gekochte spullen merkt de eigenaar op dat het een ‘very good breakfast’ is. Nu wel, antwoorden wij vrolijk. Net op het moment dat we denken dat dit wel eens ons beste hotel in Iran kan zijn, ontstaan er problemen met de warmwaterleiding, het hele hotel zit zonder water. Wanneer dit is opgelost, blijkt het tijd voor wat schilderwerk. De verflucht komt door via de airco onze kamer binnen. We hebben genoeg van alle renovatiewerkzaamheden en brengen de laatste nacht door in het naburige Anvari Hotel.
WereldOpReis rate: 6½


Shiraz
Anvari Hotel
Anvari street, Shiraz
dinsdag 16 tot woensdag 17 september 2008
180.000 Rial per nacht

De buren van het Sasan hotel zijn ‘our pick’ van Lonely Planet. Dit lijkt ons wat overdreven. De bedden zijn onconfortabel, de badkamer heeft als handicap dat je zowat in de hurk-wc moet staan tijdens het douchen en schoon is het echt niet te noemen. En inmiddels ook bekend, de airco heeft de knop overal behalve in je eigen kamer, zodat we ook dit keer weer afhankelijk zijn van de grillen van de receptionisten. Voor een nachtje is het allemaal wel uit te houden en daarmee is alles wel gezegd. De kleine bibliotheek bij de receptie bevat drie Nederlandse boeken die we tot de onze rekenen. Hoogtepunt van dit hotel.
WereldOpReis rate: 5-


Yazd
Silk Road Hotel
woensdag 17 tot dinsdag 23 september 2008
310.000 Rial per nacht, inclusief ontbijt

Het Silk Road hotel heeft een behoorlijke reputatie op te houden. Het is ‘our pick’ van Lonely Planet die tevens vermeldt dat het ‘the most talked about travellers’ stop in Iran’ is en bovendien is de mede eigenaar een Nederlander, Sebastiaan Straten, die wij al tijdens de Iraanse picknick in het Vondelpark ontmoetten. Onze verwachtingen zijn dus hooggespannen. We arriveren rond 21:00 uur, de bus vanuit Shiraz doet er zo’n zeven uur over. Wij hebben gereserveerd en checken in in onze double room met twee eenpersoonsbedden. De bedden zijn dramatisch, er is nauwelijks sprake van een matras. Het lijkt op een kussen voor een zonnebed. Ik laat nog een matras aanrukken en de twee dekens gaan er ook nog onder, op deze manier is het enigszins acceptabel. De kamer is klein, heeft (verrassing!) een airco die we zelf kunnen bedienen. De badkamer is redelijk groot en lijkt in orde. Er zijn handdoeken, er is wc-papier, shampoo en tissues. Die avond genieten we voor het eerst in Iran van een diner waarvoor we het hotel niet hoeven te verlaten, waar je gezellig kunt zitten en waar het gezelschap aangenaam is. De gasten blijken de grote kracht van het Silk Road hotel te zijn, gecombineerd met de geneugten van de grote binnentuin. Gewoon lekker ergens kunnen zitten, dat is uniek in Iran. Voor ons eindoordeel levert dat feit alleen al een heel punt op. Het Iraanse personeel is helaas onverschillig, het eten is standaard en aan de dure kant. Het ontbijt is niet zo ‘delicious’ als LP ons wil laten geloven. Iraans brood is en blijft Iraans brood.... en de vliegen genieten er volop van. Gedurende ons verblijf komt er een steeds vreemdere geur uit de badkamer, uiteindelijk wisselen we van kamer. De bedden zijn van gelijke (lees: slechte) kwaliteit en de airco is centraal geregeld. Aan de overkant van het hotel is het Oriënt hotel, je kunt er (gratis) gebruik maken van het internet en er is zelfs wifi, dat het helaas maar zelden doet. Ook is hier dagelijks een diner buffet, voor 60.000 Rial, onder het motto ‘all you can eat’. Na het diner wordt af en toe een waterpijp gerookt, na 22:30 uur gaan de hoofddoeken vaak af.
WereldOpReis rate: 7-


Mashad
Madineh Hotel
Zeiya Lane, Mashad
woensdag 24 tot donderdag 25 september 2008
300.000 (150.000) Rial per nacht

We nemen de nachttrein van Yazd naar Mashad. Omdat het tijdens ramadan behoorlijk druk kan zijn in Mashad (de heiligste stad van Iran) reserveren we het Madineh hotel. Wanneer we ons om 10:00 uur bij de balie melden kunnen we direct inchecken. Altijd goed nieuws wanneer je niet uren op je kamer hoeft te wachten. Bij het betreden van de hotelkamer wordt ons enthousiasme al iets minder. De kamer heeft weliswaar twee eenpersoonsbedden die dicht tegen elkaar aanstaan en er is tv met BBC World, maar daarmee heb je alle voordelen wel gehad. Het keukentje dat zich in de kamer bevindt, is uitgesproken ranzig. De badkamer heeft een hurk- en een zitwc. Helaas behoort doortrekken niet tot de mogelijkheden, de waterslang biedt uitkomst. De douche is gelukkig typisch Iraans, geweldige waterdruk en lekker warm. Dan gebeurt er iets zeldzaams, onze overnachting haalt de ‘voorpagina van WereldOpReis’. Lees en huiver!

Kinderen hollen op en neer door de gangen. We denken dat dat met een uurtje wel afgelopen zal zijn, maar niets is minder waar. Naarmate de avond vordert, wordt het rennen, gillen en slaan met deuren steeds erger. Els spreekt op de gang een van de moeders in burqa vermanend toe, maar dat helpt niet. Rond twaalven loop ik naar de receptie om mijn beklag te doen. Een uur later daal ik nog een keer af, om aan te geven dat we een discount willen vanwege de herrie. Een man aan de balie verzucht ‘dirty Arabs’. Die blijken met hele gezinnen een paar verdiepingen bezet te hebben. Dat verklaart misschien iets, maar intussen blijft het een pandemonium. Er wordt tot diep in de nacht gegeten, het is immers nog steeds ramadan, maar dit maakten we nog niet eerder mee in Iran. Rond half drie besluiten we op kruistocht te gaan. We halen samen diep adem en stormen de gangen in, bonzend op deuren en schreeuwend (in het Nederlands) dat het nu maar eens afgelopen moet zijn. Een vrouw bibbert van angst en verstopt zich eerst achter haar hoofddoek, daarna achter haar man, die zijn hoofd uit een van de kamers steekt en onmiddellijk roept dat al die kinderen niet van hem zijn. Vooral Els is op dreef. Onverschrokken en zonder hoofddoek verschaft ze zich toegang tot enkele hotelkamers met Arabieren en spreekt vermanende woorden. Het helpt een half uur. Daarna keert de herrie weer terug en dat duurt tot het ochtendgebed, rond half vier.

De volgende morgen checken we uit. De man bij de receptie voelt kennelijk nattigheid, want hij toont ons zonder blikken of blozen het volledige bedrag op een rekenmachine, terwijl hij onze paspoorten niet direct teruggeeft. Wij beginnen een discussie die steeds feller wordt en we zeggen dat we hooguit de helft zullen betalen. De man doet alsof we er niet meer zijn en gaat met zijn vrienden praten, die ook aan de balie staan. We proberen hem duidelijk te maken dat hij met ons in gesprek is, maar hij reageert niet meer. Dit had hij beter niet kunnen doen, elk stukje toegeeflijkheid dat we nog hadden, is nu verdwenen. In een beweging waar ik zelf van sta te kijken gris ik onze paspoorten vanachter de balie weg. Dat brengt de zaken in beweging. De man wordt woedend en roept ‘pasport!!’, telkens weer, en ook zijn vrienden bemoeien zich er mee. Maar nu hebben we het heft in handen. Uiteraard geven we de paspoorten niet meer af. De discussie loopt flink uit de hand. Wij vinden een discount niet meer dan redelijk, terwijl de hotelmanager, die ineens toch Engels blijkt te spreken, steeds maar weer roept dat de wetten van Iran nu eenmaal voorschrijven dat we alles moeten betalen. Er wordt gedreigd met politie. Uiteindelijk leggen wij de helft van het volledige bedrag op de balie en lopen gewoon weg. Ze proberen ons nog tegen te houden, maar dat lukt niet erg goed. Daarbij helpt het dat ze er behoorlijk in zijn getraind om geen vrouwen aan te raken. Dat is deze keer in ons voordeel. De hotelmanager doet een laatste poging bij de deur, maar ziet kennelijk aan mijn blik dat ik niet ga stoppen. Dan geven ze de strijd op. Met een zeer voldaan gevoel stappen we in een taxi, die ons naar het busstation brengt.
Er is een punt voor de douche en een half punt voor BBC World.

WereldOpReis rate: 2½


Quchan
naamloos hotel
donderdag 25 september tot vrijdag 26 september 2008
100.000 Rial per nacht

Met een lokale bus reizen we in ruim twee uur van Mashad naar Quchan, onze laatste overnachtingsplaats in Iran. Vanaf hier is het een uur rijden naar de grens met Turkmenistan. Bij het busstation nemen we een taxi en willen naar het nieuwe in Lonely Planet aangekondigde hotel. Na wat handen- en voetenwerk blijkt het hotel nog niet gereed te zijn. We worden afgezet bij dit naamloze hotel. In eerste instantie weigeren we de kamer, maar wanneer we naar het tweede en laatste hotel worden gereden, blijkt dit naamloze hotel nog niet zo gek. De kamer heeft maar liefst drie bedden, maar geen enkel biedt enig comfort. De fan van Chinese makelij is waarschijnlijk het meest solide in het hotel. De hurkwc’s, wastafel en douche bevinden zich op de gang. Alleen in geval van uiterste nood betreden we deze ruimte. Zo te zien is het lang geleden dat iemand zich in de buurt van de douche heeft durven wagen, ook wij zijn niet zo dapper.
WereldOpReis rate: 3



100.000 Rial = € 7,20
 
< Vorige   Volgende >